Canadese intocht

Uit de NRC van vandaag, zo herkenbaar:

Hun hotel aan de Herengracht dat ze zelf hadden uitgezocht, bleek matig. De entree glom uitnodigend, maar op de hogere verdiepingen lag een sleetse vloerbedekking en een van de kamers was ronduit vuil. Midden in de nacht was er hinder van joelende mensen in bootjes op het water. Ook de klok van de Westerkerk bleek slecht voor de slaap. In een restaurant op het Rembrandtplein moesten ze op vrijdagavond drie uur op hun maaltijd wachten; ze konden er niet met goed fatsoen weglopen omdat ze geïnviteerd waren.

Een beetje beschroomd vroeg ik hun later hoe ze Amsterdam gevonden hadden. Wonderful, riepen ze unaniem.

De oudsten waren dolenthousiast over het stadsschoon, hun kinderen prezen de levendigheid van de stad en de informele omgangsstijl van de bewoners, en de kleinkinderen raakten niet uitgepraat over het uitgaansleven. Vooral de jongeren hadden zich voorgenomen zo gauw mogelijk terug te keren om de stad beter te leren kennen.

Ze kwamen allemaal uit Toronto en omgeving – toch niet bepaald een achterlijk gebied.

Tewijl ik hun tevredenheid peilde, vroeg ik me af of kankeren misschien een bij uitstek Nederlandse gewoonte was. Voor ‘ons’, als ik even mag generaliseren, zou zo’n matig hotel en beroerd restaurant reden zijn om een hele stad, misschien wel een heel land, te diskwalificeren, maar zij kozen blakend van levenslust – de oudste was 83 jaar – voor de positieve aspecten.

Die ‘canals’, dat was toch een streling voor het oog? En hadden ze een avond eerder niet prima gegeten op een ander adres? Gevoelens van onveiligheid ’s avonds laat? Hoezo, ze hadden niks bijzonders gemerkt, we dachten toch niet dat er in Toronto nooit eens iets gebeurde? Leuk trouwens, die studentenbetoging die ze overdag hadden meegemaakt, de Canadese studenten waren heel wat slomer.

Hartelijk dank, zei ik, ik zal het doorgeven aan de rest van Nederland, waar nog wel eens gedacht wordt dat Amsterdam een soort Sodom en Gomorra is waar op elke straathoek een beroving of verkrachting wacht.

Toen was het, op Belgische grond, tijd voor de familiereünie zelf. Daar kwamen weer heel andere gevoelens boven.

We wisten dat mijn schoonzus, in de jaren vijftig met haar man naar Canada geëmigreerd, haar Nederlandse familie altijd gemist had, hoe goed ze verder ook geïntegreerd was. (Haar man was inmiddels overleden en ze was met een Canadees hertrouwd). Maar wat mij opviel was dat ook de tweede generatie – haar twee dochters – de reünie soms zeer emotioneel onderging. Het waren inmiddels vrouwen van omstreeks de vijftig: echte Canadezen, hardwerkende mensen wier kinderen nooit eerder in Nederland waren geweest. Toch hadden deze vrouwen het gevoel altijd wat ontbeerd te hebben: een, of beter ‘de’ familie. En ook al bezwoeren wij hen dat je ‘de’ familie nooit moest idealiseren („jullie moesten eens weten!”), toch werd de bijeenkomst voor hen ook een confrontatie met een stukje gemist leven.

Maar klágen deden ze niet. Daarvoor waren ze te veel Canadees geworden.

Woonerf in Toronto

Woonerf: It’s Dutch for smart city-building
March 14, 2010 by Christofer Hume (Toronto Star)

The really big news in Toronto right now is that woonerfs are coming to town. In case you don’t speak Dutch or happen to be a planner, woonerfs are streets designed for cars and people, but with precedence given to the latter.

What? you may well ask: Pedestrians given precedence over drivers? In Toronto? Is this yet another example of the gathering War on the Car? Quick, someone call Rocco Rossi. The poor man will no doubt be appalled to learn that the neighbourhood now under construction in the West Don Lands will be organized around a grid of these new-fangled streets.

“The idea is to give pedestrians priority,” explains Waterfront Toronto’s vice-president of planning, Christopher Glaisek. “Woonerfs are a new street typology. They won’t look like anything we’ve seen in Toronto.”

Rest easy Rocco, he’s not talking about remaking Yonge, or even Jarvis – though we can hardly wait for that – Glaisek is referring to the network of secondary roads that will be built in the area west of the Don River, south of King St. Until recently, this was a wasteland. That’s all changed; for several years, an enormous “flood protection landform” has been under construction in anticipation of future development. It will also be the site of the 2015 Pan-Am Games’ Athletes’ Village, and after that, up to 12,000 permanent residents.

So what is a woonerf exactly? Picture a regular street, but narrow, minus a curb, finished with pavers instead of asphalt.

“There’ll be a slight grade change to show where the curb would be,” says Glaisek. “We’re probably using stones to mark it. It’s a visual treatment that makes it known to drivers that that they are guests.”

Though laneways would have served much the same purpose, the city doesn’t provide services to alleys – but that’s another story. That’s why the most remarkable aspect of the project is that it’s happening at all.

“The city has approved the concept,” Glaisek says. “It’s what we’re going ahead with. It required the city to think outside the box and go beyond what they’re used to. They wouldn’t have thought of this on their own. In my view, this is a tremendous success.”

No kidding. The struggle to make Toronto more liveable typically revolves around fiscal issues – jobs, taxes and the like. Rarely do we focus on anything as basic as the streets beneath our feet, unless it’s to complain about potholes. But as Dutch and other European centres have discovered, something as simple as a woonerf can have a huge impact on our approach to the shared spaces of the city.

The West Don Lands remain a mountain of mud, but we can expect construction to begin within a year. When that happens, Toronto will truly have turned a corner, or should that be a woonerf?

Uit de commentaren:

One has to remember
That amsterdam is FLAT thus very easy to walk and bike. Their cyclists are even more unruly than Toronto cyclists , although they ride on the road they rarely obey traffic signals or give way to pedestrians on the crosswalk. Amsterdam is for cyclists first everyone else last. Pedestrians in amsterdam are watchful and wary, they need to be. The other problem in Holland in general is that in a very few years almost 40% of it will be under the sea. Wonder if we could convince their displaced to come here? Toronto needs to create a car free zone in the downtown core. The narrow streets with centre drains and raised cycle lanes is a great idea. Public transport only and deliveries restricted to early morning and over night. This has worked beautifully in some pedestrianized areas in Europe. Bollards enforce the curfew. Public transport has transponder which operates bollard. Maybe we should tel the city fathrs where to spend their next vacation.

totally awesome .. !!!
I had the good fortune to go to Amsterdam a few years back, and the thing that struck me the most was the lack of a “car mentality” that I witnessed in the city.. Their were cars of course, but it seemed pedestrians were given their rightful place in the pecking order.. people walked and rode bikes. a lot.. What did I witness as a result..? People were fitter and seemed happier.. I can honestly say, I saw very few fat people their, except for North American tourists.. I think this is an amazing idea to try out with the new development taking place.. that and the railpath development going on now in the city gives me hope for the future of this city ! and yes, I do own a car..

Sense of proportion and civic pride goes with Dutch planning
Another interesting feature of cities and towns in Holland is their ‘sense of proportion’. Their terrains are not blighted by soaring towers, big-box malls and monster subdivisions. It must be a sign of an ‘old culture’ when politicians show respect for urban planning practices that have served the populace well for more than a century. There is a human dimension to Dutch towns, and that is why humans have been given priority in transportation. This culture was not solely designed around the automobile as has been done in North America. BTW, Holland does get snow and ice, particularly this year. When the canals are frozen, my Dutch cousins love to use their skates. Ever heard of the Eleven City Race? It was not held this year because there was too much snow, and the Dutch don’t use zambonis on the canals.

a city constantly in the edge of bankruptcy because of over government spendings. Whatever money there is left now should be used to pay back her debts. It is totally shocking to hear that someone is suggesting “new” ways to spend more ! “Dutch for smart city-building” is the Dutch’s business. None of ours because Toronto has no money but lots and lots of debts. Toronto’s “smart city-building” is to repay her debts first. The $100 millions belong to the creditors.

This ain’t Holland

Just put up a big gate at the core city limits and put all vehicles off limits. Walk or bike – end of story. That way all the left-wing tree huggers can get what they want. Business can then move elsewhere and the stupidity of Toronto Real-estate prices will crash. Sound funny? Have a look at Detroit – nearly a century of left wing democratic mayors and look where it left them?! Folks you can’t have it both ways and you can’t have it all. Cars have to drive carefully, but pedestrians have to take the earbuds out, stop texting while walking and obey the traffic signals. How do you like me now?! LOL!

Great article. Funny how some people can be so fiercely negative about any kind of city planning that makes for a more livable city… too much cost! Darn lefties! (as if you had to be left-wing to want to stroll down a pleasant street) And yet if you showed them to some of the beautiful, planned streets in Europe, they would say, “well of course you can’t make this a high-speed car thruway, there are people walking all around enjoying themselves, living their lives, shopping. That’s just how it is in this place.

What we tend to forget
when we hasten to import ideas from elsewhere is that the local climatic conditions may make the idea impractical for adaptation. How much snow does Holland have in comparison with Toronto? The experience in shovelling snow off a driveway that has been converted from asphalt to pavers makes me wonder about the impact of “woonerf” on snow removal. Or has that been ignored in the rush to adapt something new? Furthermore, taking out sidewalks from streets will increase the number of pedestrian-vehicle encounters leading to injuries and even death. I cannot understand why people do NOT walk facing the traffic where there are no sidewalks. They walk two and three abreast, oblivious of the car that is following behind them, trying to find an opportunity to pass.

Canada lacks 2 centuries building infrastructure.
In Amsterdam everything is just around the corner, not a twenty minute drive away. Sadly apples are not oranges even when you dream in technicolour.

The Dutch know a thing or two
The Dutch know what they are doing but as usual, their expertise will be tossed out in the end. Just look at New Orleans after Katrina. The Dutch said build dykes, build high and strong dykes. Did New Orleans listen? Of course not. Is Toronto listening? Well maybe Toronto ‘hears’ ,but are we ‘listening’? Just wait and see, and wait, and wait, and wait and wait and…..


Canada backpedals on bicycle import tax

The phone call came a few hours after The Globe and Mail reported on its website that the government’s demand for duties could undermine the Dutch bike program at the 2010 Olympics.

The Dutch government plans to bring 425 bikes to the Games to promote cycling as a healthy lifestyle and a feasible means of sustainable transportation.

They are to be available at Holland Heineken House, its hospitality centre in Richmond, for fans to go to the nearby Olympic Oval for speed-skating events or to cycle around Vancouver. Also, Dutch staff at Heineken House can pedal to their hotels.

The sturdy, all-weather bikes, provided by the Netherlands’ national railway, are also to be used in an event promoting cycling in early February before the Games begin. In the original plan, they were to be donated to a local charity afterward.

Canada had introduced regulations for the Games that allowed sporting goods to be brought into the country without paying import taxes – provided the equipment is exported after the competition.

Canadian officials, when asked if the duties could be waived if the bikes remained in Canada, at first said no. But they finally worked out a solution that will enable the Dutch to give some of the bikes to a charity, Mr. Koedood said. The remaining 400 will be sent back to the Netherlands.
Canadian Border Services Agency did not respond yesterday to a request for an interview on the import duties.

Mr. Koedood said Dutch officials were satisfied with tax concessions for only a small portion of the bikes, each of which cost around $800. He was diplomatic about how Canada handled the matter:

"Being in government myself, I can appreciate that it is sometimes difficult to have new rules and regulations … My time and attention is focused on solutions, and I think we are reaching those solutions. It took more time than anticipated, but we’re getting there."


Related news

Six men can’t pry bear off victim

“I grabbed my best knife. When I got there the victim was being thoroughly gripped by the bear with his paws and it was chewing on his back. It was a horrific sight,” Mr. Stirling said yesterday.

The bear was standing, doggedly gripping its victim with its teeth and front paws while four men tried to pry it off with fishing gaffs – strong poles with hooks designed for lifting heavy fish – with such force that they bent the poles. Another man was beating the animal’s head with a hammer before he picked up a 10-centimetre blade and stabbed it repeatedly.

Mr. Stirling pleaded with the other man to stop annoying the bear with his “tiny” knife, then stepped forward with his chosen weapon, a Swedish filleting knife with a 30-cm blade.

“I was saying, ‘Where is his head?’ When I could see his throat, I reached in stabbing. I could hear blood flowing. I figured I got his jugular.”

The victim, a 52-year-old Saltspring Island man whose name has not been released, is in stable condition in a Victoria hospital.

The initial results of a necropsy performed on the bear by a vet yesterday showed the animal was very old, skinny and in poor health.

Mr. Stirling said the animal was completely focused on its victim throughout the attack, which lasted about five minutes.

“It was premeditated. He went straight for him and there is nothing you could do to prevent it. Any one of us could have been the victim – I was surprised he didn’t choose me because I was the only one on the dock cleaning fish.”

Bud Watt, one of the first rescuers on the scene, said someone tried to distract the bear with fish but it seemed intent on bigger prey.

“It never let go until it was dead,” he said. “It didn’t know we were there.”

Mr. Watt, the owner of the Port Renfrew Marina, where the attack took place, said the bear swam a short distance across an estuary where the marina is located and vaulted straight over the back of the boat at the man.

“This was a pretty humbling experience. There’s a 200-pound bear, and 700 pounds of men can’t move the damn thing,” he said. “They always seem such lethargic beasts when you see them walking along the beach, but when you see the damage they can do, they aren’t cute anymore.”

He said it never occurred to him to do anything but run toward the attack.

“Everyone was thinking, ‘We got to stop this thing or this guy’s going to die.’ No way anyone could sit around and watch.”

The marina is in a remote area known for black bears, a two-hour drive west of Victoria, and a spokeswoman for the Ministry of Environment said conservation officers had to put down a bear just a few weeks ago in the area because of aggressive behaviour.

But Kate Thompson said this attack was unusual. “This was a very aggressive bear. When you have five or seven people fighting it and it wouldn’t back off, it’s oddball behaviour.”

Ms. Thompson said roughly 700 bears are killed each year in B.C. because of conflicts with humans, but this has been an especially bad year in some areas because a poor season for berries has starved many animals.

The Port Renfrew incident was the seventh bear attack on a human in B.C. this year, but the first one on Vancouver Island since 2005.

Medicijnen bij kinderen


Kinderartsen gaan samenwerken om bijwerkingen van medicijnen bij kinderen te onderzoeken. Nu wordt er, voordat een medicijn op de markt komt, uitgebreid onderzoek gedaan bij… volwassenen. De effecten bij kinderen kunnen heel anders zijn. En daarom is onderzoek hard nodig. Zo vertelt kinderarts Offringa in het Academisch Medisch Centrum aan Jeroen Wollaars.
… en op tv (click)

Went het al een beetje?



Terug zijn in ons eigen huis, was de eerste dag een shock. Het huis is mooi en schoon (dankzij erol cleanall, die een dag met man en macht gepoetst heeft om het er blinkend uit te laten zien). Het is heerlijk om de balkondeuren weer wijd open te kunnen zetten. Maar de gedateerde keuken, badkamer en vloeren doen ons realiseren dat we heel erg verwend zijn geraakt in ons (bijna) penthouse aan Lake Ontario. Het liefst willen we zo de inrichting uit Toronto laten overflitsen en krijgen we bijna nachtmerries (en geldzorgen) bij het idee dat we eigenlijk alles willen vervangen.

Nu 4 weken (en 10 keukenboeren) verder is ons huis weer ons huis, de roze tegels in de badkamer wennen weer, ach, het grind op de vloer zien we niet eens meer en dat rommeltje plantenbakken heeft toch ook wel wat. De keuken is bedacht, de prijs nog niet ;-).

Wat maf is is de stilte. Dachten we vroeger dat hartje Rotterdam toch wel erg lawaaierig was, na 2 jaar 16 rijstroken rondom ons huis gehad te hebben, inclusief luidruchtige trammetjes, gierende ambulances, ronkende bussen, opstijgende vliegtuigen en feestende tieners, blijkt de stad een oase van rust en krijgen we kriebels van het gebrek aan prikkels.

Wie had dat nou ooit gedacht. De mensen die Rotterdam ontvlucht zijn naar stille buitendorpen, kijken ons ongelovig aan als we zeggen dat we het zo ontzettend stil vinden…..

Wordt vervolgd..

Marieke over fietsen…

Zo was de grootste grap hier het fietsen. Je zou denken dat wij als ervaren fietsers geen enkele moeite zouden hebben met de straten van Toronto. Het begin van ons fiets avontuur is bekend. Na een dag op een supertoffe blauwe stadsfiets over de straten gestuiterd te hebben, besloten we die direct, al was het met een kleine traan, deze weer terug te brengen naar de winkel. Voor deze straten (de Dam is het niets bij) was grover geschut nodig. Zo kwamen wij dus bij onze nog toffere rode mountainbikes.

Het eerste weekend met onze Hollandse ontdekkingsreizigersmentaliteit op pad. Heel snel al kwamen we op een snelweg terecht… mwah, beginnersfout dachten wij, kan de beste overkomen, dus huphup op zoek naar een fietspad.Die zoektocht duurt inmiddels al 4 maanden. Even dachten we dat het
aparte deel van de weg rechts van die witte streep een fietspad voorstelde, maar daar zijn in ieder geval de automobilisten het niet mee eens. Ach, geen probleem, gewoon zigzaggend de kleine woonwijken door, zodat we ons leven niet hoeven te riskeren tussen de racende auto’s. Dat zigzaggen is het volgende punt. De bocht om, daar kan weinig bij misgaan…. dacht je!

Linksaf, hand naar links uitsteken en rechtsaf, hand naar rechts, dat leerde je samen met het weggooien van je zijwielen of anders tijdens het verkeersexamen van groep 7. Te flauw dus bijna om over te beginnen. En tóch kan het ook op zijn Canadees. De eerste keer dat ik iemand ‘richting aan zag geven’ dacht ik echt dat ze bang was dat een vogel op haar mooie fietshelm zou poepen. Rechter hand bóven het hoofd, dat doen ze! En dan weet je dat er een bocht komt, links of rechts is een verrassing, minor detail ook…

Later om uitleg gevraagd bij Elsbeth, die ons op dit soort verwarrende momenten altijd uit de brand hielp. Blijkt het dat ze met een vinger van die rechterhand hun toekomstige richting aanwijzen…. Geen verder commentaar, ieder zijn manier. Volgende punt is de bel. In Nederlandse steden heeft de bel een duidelijke ga even aan de kant- functie: ‘heee pas op gekke toerist, ik wil nu even op het fietspad!’ of gewoon ‘pas op!’ of ‘kunnen jullie even niet met 8 naast elkaar, dan kan ik inhalen’ of ‘whaaa kutduif’ (die werkt trouwens het minst goed…)

Maar goed, hier bellen de fietsers te pas en te onpas, voor te onpas. Fietsen wij braaf in ‘one line’ achter elkaar (naast elkaar fietsen is een taboe) en dan hoor je iemand volledig manisch zijn (misschien nieuwe?) bel uitproberen. De normale schrikreactie (ik moet aan de kant!) treedt op (je kant het wel, zweten, stuur op hol, vallen en bloedende knieen) en dan komt iemand je gewoon even inhalen…. Soms fietste er iemand voor me en dan belt die de hele tijd, zonder dat er ook maar íemand voor of achter of naast hem zit. Gek toch? Later heb ik begrepen dat dat dus is om potentiele roekeloze uit de auto stappende mensen te waarschuwen. Nu begrijp je ook hoe hard die bellen zijn, want ze moeten dus door het dichte autoraam heen klingelen…

O ja, nog één laatste puntje dan, vrouwen met rok of jurk op de fiets is absoluut een waanzinnige gebeurtenis, dus dat wordt nog wennen straks in Amsterdam als er niemand meer naar ons fluit, toetert (of belt…) als we met wapperende rok en idem blonde haren op de fiets stappen.

Onder Canadezen

Een oppervlakkige beschouwing toont een zelfde samenleving, welvarend, een bekende taal en dezelfde normen en waarden; onderhuids ervaren we grote verschillen, waarbij in het oog springen, een uitermate grote vriendelijkheid en tolerantie (zoals wij Nederlanders die volgens overlevering zouden hebben, maar ergens verloren zijn), beleefdheid, rust en service gerichtheid.

Canadezen zijn redelijk ingetogen mensen, zelfs in een vol restaurant is een gesprek op normaal volume mogelijk, ze zijn niet al te nadrukkelijk aanwezig. Met hun uitermate grote beleefdheid; dames gaan voor, de deur wordt inderdaad open gehouden en iedereen wacht netjes op zijn of haar beurt, leidt dat er zelfs toe dat als ik ze op mijn fiets bijna van de zebra af rijdt, zij “sorry” zeggen, of zich verontschuldigen als ze in een drukke winkelstraat even tegen je aan stoten.

Een stapje verder houdt het in dat het woord “nee” nauwelijks gebruikt wordt, ontkenningen worden altijd in een positieve richting om gebogen of, heel simpel, de schijnbare belofte wordt niet ingelost. Dat kan er toe leiden dat men tevergeefs op de Canadees wacht (afspraak bevestigingen zijn derhalve van groot belang), of dat men gewoon vergeten wordt. Wij uitgesproken en duidelijke Hollanders, dienen dat te accepteren, ons heldere en voor iedereen informatieve “nee” wordt als uitermate onbehouwen en grof ervaren, hetgeen tot frustraties aan beide kanten heeft geleid en tot enige teleurstellingen aan de onze.

Om toch “nee” te zeggen, bevestig je het tegenovergestelde of geef je vage antwoorden, zoals de dame zojuist in de trein, op de vraag of de airco iets warmer kon “I will double check the temperature”, beleefd; zelfs twee keer controleren, geen “nee”, ze zal het controleren, geen toezeggingen. In het restaurant geen “nee, dank u ik heb nog”, maar “I am set” of “I am good”.
Wij Nederlanders willen altijd maar duidelijkheid scheppen, iedereen laten weten waar hij staat, en kwetsen daardoor onophoudelijk als onbeschaafde vreemdelingen. Na die twee jaar voel ik me nog steeds een echte buitenstaander als ik weer niet in staat ben geweest een mooier antwoord als “nee” te verzinnen, hoeveel alstubliefts en sorry’s ik er ook omheen heb weten proppen.

De simpele beleefdheid bij een ontmoeting (niet alleen bij zaken relaties, maar ook in de supermarkt of de kroeg) niet alleen “hi” of “hello” te zeggen, maar te vragen “how are you” en te wachten op het beleefde maar gemeende antwoord “fine” of “good” gevolgd door “and how are you” . Ik krijg het gewoon niet omgebogen in mij recht door zee, “cut de crap”, op naar de kern Hollandse mentaliteit. Nog steeds zijn het bij mij twee zinnen, “good”, veel te lange pauze, o, ja ik moet ook nog even vragen hoe het met hem gaat “and how are you”.

Canadezen hoor je er niet over, ze accepteren je zoals je bent, of ik nu een pak aan heb of in m’n korte broek op slippers loop (dat laatste stadium heb ik nog niet bereikt, overigens). Wellicht maken ze buiten gehoor afstand grappen over die rare Hollander, maar ik denk van niet. Beoordelingen op basis van afkomst, accent, kleding of vermogen, het lijkt niet te bestaan; en dat vinden wij één van de mooiste kenmerken van de Canadese maatschappij. Huidskleur kwam in dit rijtje niet voor, helaas bestaat daar zichtbaar en onzichtbaar nog wel een barrière, zowel voor afro-amerikaanse als voor oorspronkelijke bevolkingsgroepen (Inuit en indianen), maar daarover hebben we zo hier en daar wel geschreven…

Voor alle duidelijkheid, u hoort van ons geen enkel onvertogen woord over deze manier van communiceren. Het is alleen de onduidelijkheid over de echte stand van zaken, die van ons grote aanpassingen vraagt. Nee, wij houden wel van deze vriendelijke Canadese samenleving, ook al kunnen we niet zo goed tegen de onzekerheid, dat is iets wat wij maar moeten leren. Het maakt de sociale interactie wel een stuk aangenamer.

Want verder houdt het in dat de klant koning is en je echt geholpen wordt. Al plukt mobiele telefoon aanbieder Rogers je hele portemonee leeg en betaal je grote sommen aan de gemeente Toronto voor een simpele picknick vergunning, de communicatie met hun medewerkers verloopt volgens een zeer aangenaam scenario, waarbij rustig alle vragen beantwoord worden, gezocht wordt naar opties en oplossingen en er uitleg is als die er niet zijn. Want regels kent men hier als geen ander, zoals het A4-tje van Parks & Recreation Toronto wel laat zien. Regels geven als enige de duidelijkheid die iedere samenleving nodig heeft. Het biedt de Canadezen de mogelijkheid “nee” te zeggen, zonder de ander te schofferen, want aan regels dienen we ons per slot van rekening te houden.

En anders is er wel de manager. In een hiërarchisch ingestelde maatschappij als de Canadese hoort men nog wel eens het antwoord; “daar kan ik niet aan doen, dat moet mijn manager goedkeuren”.

Als de verhuizers zonder dozen aan komen zetten, omdat uit ons telefoongesprek onvoldoende is gebleken dat alles door hen ingepakt moet worden, dan vragen de regels om overleg met de baas. Maar samen met hem vinden we heel snel een oplossing waar we ons in kunnen vinden, zonder onvertogen woord, met een glimlach en het juiste resultaat: “no worries, no problems”.

Al zijn we buitenlanders en hebben we een raar accent, en spreken de taal anders, we worden zeker geaccepteerd en opgenomen (net als de 47% van alle andere Torontonians, die in een ander land geboren zijn). Dat wil nog niet direct zeggen dat je ook een baan krijgt of gelijk volledig onderdeel bent van de samenleving, we hebben per slot van rekening geen hockeyles gehad op school, of samen rond de cottage gespeeld. Toch voelden we ons hier welkom en op onze plek, een mooi land, hele fijne mensen, een prachtige tijd.

(Op de foto: Vancouverites die met kleine rood witte vlaggetjes op 1 juli 2008 Canada Day vieren, de nationale feestdag. De foto’s zijn genomen op Granville Island, een heringricht industrie-terrein, net iets ten zuiden van Downtown Vancouver, waar we enkele dagen verbleven)