Fans doff fuzzy, orange top hats

Cover Nul (Dutch for ”zero”). However, many of the orange-clad fans would have been happy to fork over a few guilders if it meant they didn’t have to stand in line. Betty’s reached capacity 10 minutes before game time, leaving a long line of orange-clad fans stretching on to their tippy toes to watch the game through the bar’s windows.


While less forgiving souls could have become curt with the endless queue-jumpers, Betty’s beefy bouncer was an absolute dear. "I’m so sorry, but we’re just full of people," he said over and over in a pleasing British accent, suggesting they try swinging by Veritas, a restaurant two doors down, where no one had to wait outside. Number of times he was forced to say this At least 20 times; the sincerity of his smile never wavered.


"We’re not even playing in the cup, so it doesn’t matter to me!"

Snacks! in the shape of soccer balls! The treat of the game was the hot and gooey bitterballen, a ball filled with beef and some yummy creamy substance covered with bread crumbs, courtesy of Betty’s and Dutch Treat, the organization that hosted the party.

Drink A lone fan wore an orange top hat advertising Heineken, but everyone at Betty’s was raising Grolsch beer. Even the guy with the top hat.

Netherlands attire These Dutch really know how to put a lid on it: Several obligatory fuzzy, orange top hats blocked the TVs, others wore hats in the shape of clogs, windmills, bonnets and even a neon orange cow.

The crowd goes wild They may not have the mass appeal of the Italian, Greek, or Portuguese fans in Toronto, but these Dutch fans just went nuts. With the first goal, only a few minutes into the game, horns blasted, crackers crackled, shouts and hollers and hoots, and Grolsch spilled everywhere. I am a little hard of hearing because of it.


France had just scored on the Netherlands, making it 3-1, but faces all around the packed bar were drawn. One man oddly chanted, "One more! One more!" And then, there was! You can imagine the craziness that ensued. And now, I am almost completely deaf. Score They don’t always go Dutch: Netherlands wins, 4 -1.

Waitress loses job after shaving head for cancer charity

Stacey Fearnall said it was a ‘pretty easy thing’ to shave her head to raise money for cancer research, but was stunned when her boss fired her over it. (CBC)


Stacey Fearnall raised more than $2,700 for the charity Cops for Cancer, a local fundraiser for cancer research.

Then the 36-year-old waitress at Nathaniels restaurant was laid off when she showed up for work earlier this week with her newly shorn look.

Up until a week ago, Fearnall had long red locks, but she said she made the decision to have her head shaved because she has a friend battling cancer and she lost her father to the disease.

"I felt like this was a pretty easy thing for me to do to raise money to help people," she told CBC News on Thursday.

She said she told her bosses what she was planning to do, but when she arrived at work at the restaurant practically bald, she said they sent her home and told her she wasn’t welcome back.

"’We’ll call it a layoff.’ That’s what he said," Fearnall said her boss told her. "’Spend the summer with your kids.’ I call it losing my job."

Nathaniels owner and chef Dan Hilliard issued a statement late Thursday saying Fearnall did not advise him that she was planning to shave her head.

Her dismissal has already provoked an outcry from some in the community.

"You have to express yourself with your wallet," George Brechin said. "I won’t be eating there in the future."

‘It’s not hurting anybody’

Rowena Pinto, spokeswoman for the Canadian Cancer Society, told CBC News her organization has never heard of something like this happening before in relation to any of its fundraising events.

"We want to underline that it’s supporters like Stacey that enable us to carry out our mission," Pinto said.

Fearnall might have grounds to sue on the basis of gender discrimination, said Barbara Hall, chief commissioner of the Ontario Human Rights Commission. Hall noted that bald men work at restaurants.

"If something were acceptable if done by a man but not by a woman, then there might be a basis for a complaint," she told CBC News.

Fearnall said she isn’t sure if she wants to sue, but she doesn’t think she did anything wrong.

"I think it’s for a good cause," she said. "It’s not hurting anybody and it doesn’t affect my ability to work."

She said she is working at a new part-time job where her boss loves her new look and has offered her extra shifts.

Honouring the Heroes of the Global Anti-Sweatshop Movement

This year, as 2007 comes to a close, we want to recognize the heroes rather than the villains in the global garment industry – the grass roots labour, women’s and human rights organizations that defend the rights of the young women and men who labour behind the brand-name labels making our clothes.

In 2007, MSN worked in close collaboration with many labour and women’s rights organizations around the world. We’d like to pay special tribute to three of those organizations, each of which has struggled against overwhelming odds to achieve improvements in workers’ lives.

Human and Labour Rights Commission of the Tehuacan Valley, Mexico
Based in the blue jean manufacturing centre of Tehuacan in the State of Puebla, the Human and Labour Rights Commission of the Tehuacan Valley started as an indigenous rights organization. When young indigenous men and women began to leave their small agricultural communities in the mountains to work in the Tehuacan Valley’s jean manufacturing plants, the Commission made the decision to accompany them and defend their rights at the workplace.

Undeterred by death threats, surveillance and assaults by police, and the two-week imprisonment of their president, Martin Barrios, on trumped up charges in 2006, in 2007 the Commission provided support and advice to hundreds of workers at the Vaqueros Navarra jean factory who were fired or pressured to sign resignation letters for the crime of wanting to be represented by an independent, democratic union, rather than one of the “official unions” supported by the employer and the Puebla state government.

With MSN’s assistance, the Commission mobilized national and international support for the workers’ struggle, gained extensive media coverage and convinced major US brands to intervene in the case.

On November 23, the union representation vote was held inside the factory. Workers had to go one-by-one to a table where, in addition to state labour authorities, representatives of the company and the official unions were present as they publicly stated which union they supported. Despite this blatantly undemocratic process, the majority voiced their vote for the independent September 19 Union, which is affiliated with Mexico’s Authentic Labour Front (FAT).

Months of hard work by the Commission, the FAT and the dismissed workers built support for the independent union and prepared the workers to take the risk of voting with their conscience in spite of threats of firings and plant closure. As 2007 comes to an end the Commission, the FAT, MSN and other supporters are doing all we can to push for legal recognition of the new union, to convince factory management to accept and negotiate with the union, and to fight off any attempt by the company to close the factory.

Workers’ Assistance Center (WAC), the Philippines
For the past 12 years, the Workers’ Assistance Center (WAC), a Filipino church-affiliated labour rights organization, has provided advice, support and legal assistance to workers in the Export Processing Zones (EPZs). In a climate of severe political and anti-union repression, WAC accompanies workers as they attempt to organize unions in order to negotiate improvements in wages and working conditions, and to be treated with respect.

In 2007, WAC provided striking workers at the Chong Won Fashion garment factory that produced clothes for Wal-Mart with day-to-day support, legal advice and a link to international campaign groups like MSN. Despite mass dismissals and frequent attempts by EPZ police and security guards to break their strike and bar them from the Zone, the workers maintained their picket line for nine long months.

For the first time ever a local organizing effort coordinated with an international campaign led by MSN and the US-based International Labor Rights Forum (ILRF) was successful in pressuring Wal-Mart to admit that workers’ right to freely associate had been violated in one of its supply factories and that 117 unjustly fired union members should be reinstated.

On June 10 and 11, a small group of Chong Won picketers were attacked by two groups of armed men. In the second attack, 20 men wearing ski masks and army fatigue pants and armed with M-16 rifles threatened to kill the picketers if they were on strike later that morning. When some of the workers suffered post-traumatic stress as a result of the attacks, WAC helped them seek medical assistance. Meanwhile, MSN convinced nine major US brands sourcing from the Philippines to publicly call for an impartial investigation.

Unfortunately, Wal-Mart did not offer sufficient incentives to the factory owner to convince him to reinstate the fired workers. The owner decided to close the factory rather than deal with the union.

WAC recently celebrated its 12th Anniversary, pledging to continue advocating for workers’ rights and campaigning for an end to the violence and extra-judicial killings of trade unionists and human rights activists.

SEDEPAC (Service, Development and Peace), Coahuila, Mexico
SEDEPAC Monclova is a small women-led worker rights organization that provides support, training and advice to the young women and men who work in Coahuila State’s garment export industry.

In 2007, SEDEPAC had to shift much of its focus from supporting worker organizing to defending the rights of workers left behind as foreign investors shifted production from Coahuila to countries offering even cheaper labour in Central America and Asia.

In December 2006, Hanesbrands closed its second factory in the area, leaving 1,700 workers unemployed. With assistance from MSN and others, they were able to successfully stop Hanesbrands from forcing workers to sign releases asserting they had not suffered work-related accidents or illness as a condition of receiving severance pay. However, Hanesbrands refused to discuss other SEDEPAC demands.

When Canadian T-shirt manufacturer Gildan Activewear announced in early April that it was closing its two plants in the area, eliminating another 1,300 jobs, SEDEPAC and MSN proposed steps the company should take, beyond minimum legal requirements, to help the workers survive and move on to new jobs after the closure.

In stark contract to Hanesbrands, Gildan entered into dialogue with SEDEPAC and MSN. The company agreed to allow SEDEPAC to monitor whether severance pay met legal requirements, and to provide an additional two months salary and one-year health insurance coverage for unemployed workers. Gildan also contributed Can $232,000 to a government retraining program and allowed SEDEPAC to monitor its progress.

In a country where dismissed workers seldom receive even their basic legal entitlements, SEDEPAC’s innovative and relentless efforts in the face of the Hanesbrands and Gildan closures has resulted in concrete benefits for hundreds of laid-off workers and has set important precedents for the future.

Moving into 2008
It has been an honour to work closely with the Human and Labour Rights Commission of the Tehuacan Valley (Mexico), the Workers Assistance Center (Philippines), SEDEPAC (Mexico) over the past year on joint campaigns and other initiatives to defend worker’s rights and support their organizing efforts for improved wages and working conditions.

Looking forward to 2008, we at MSN pledge to redouble our efforts. We will continue to work in close collaboration with the local labour, women’s and human rights organizations that are the heart and soul of the global anti-sweatshop movement in order to achieve our common goal – a global garment industry free of exploitation where all workers are treated with dignity and respect.

Schone Kleren, vuile spijkerbroeken

Rechtbank India wil Nederlandse actievoerders arresteren 2 december 2007 20:09

BANGALORE – De rechtbank in India heeft zondag opdracht gegeven tot de arrestatie van acht medewerkers van de drie organisaties Schone Kleren Kampagne (SKK), de Landelijke India Werkgroep (LIW) en internetprovider Antenna die zijn aangeklaagd wegens smaad. Dat hebben de organisaties zondag laten weten.


Volgens de betrokkenen is het arrestatiebevel uitgevaardigd omdat de Indiase kledingfabrikant Fibres and Fabrics International (FFI) een smaadklacht heeft ingediend tegen de organisaties en de internetproviders die ze toegang geven tot internet.

FFI voelt zich in goede naam en eer aangetast omdat SKK en LIW een rapport op internet publiceerden met verklaringen van werknemers van FFI en dochteronderneming Jeans Knit over de slechte werkomstandigheden bij de kledingfabrikant.

FFI en Jeans Knit beschuldigen de Nederlandse campagnevoerders van cybercrime, racistische en xenofobische handelingen en smaad.

De bedrijven zijn het beu dat de actiegroepen blijven hameren op betere arbeidsomstandigheden in de textielfabrieken. Jeans Knit produceert onder meer voor G-Star.

Het is niet zeker dat de actievoerders daadwerkelijk gearresteerd worden. Volgens de organisaties wordt het Indiase ministerie van Binnenlandse Zaken in New Delhi nu gevraagd uitvoering te geven aan het arrestatiebevel door de Nederlandse overheid om uitlevering te vragen en mogelijk Interpol om opsporing te verzoeken.

Volgens SKK, LIW en Antenna is sprake van een "schijnproces" en is het de bedoeling "kritische organisaties de mond te snoeren".

De organisaties dringen er bij de Nederlandse regering op aan niet akkoord te gaan met uitlevering en zich achter de kritiek van de organisaties te scharen.

Schone kleren, vuile spijkerbroeken

NRC, 4 december 2007, door onze redacteur Hans van der Lugt

Ruzie tussen Indiase fabrikant en Nederlandse activisten

India heeft om aanhouding gevraagd van Nederlandse activisten die kritisch zijn over een lokale fabrikant van spijkerbroeken. De minister van Economische Zaken bemiddelt.

‘Slechte rapporten schrijven over bedrijven in India is melkkoe voor actiegroepen’

Rotterdam, 4 dec. Een oorlog tussen een Indiase kledingfabrikant, leverancier van de G-Star spijkerbroeken, en Nederlandse activisten leidt dezer dagen tot diplomatieke hoogspanning. Een Indiase rechter vaardigd afgelopen weekeinde arrestatiebevelen uit tegen acht Nederlanders die door de fabrikant zijn aangeklaagd wegens smaad. Het ministerie van Economische Zaken werkt, aldus diverse betrokkenen, hard aan een oplossing.

In 2005 bleek na onderzoek van een lokale vakbond in India dat werknemers van het bedrijf Fibre and Fabrics International (FFI) in Bangalore onder meer fysiek geweld ondergingen, zo stelt de Schone Kleren Kampagne (SKK).

SKK zet zich in voor goede werkomstandigheden in de textielindustrie. „Wij hebben met goed fatsoen geprobeerd in dialoog te gaan met FFI, zonder publiciteit”, zegt Christa de Bruin van SKK. „Maar FFI doet niet aan dialogen en is juridische procedures gestart om de lokale organisaties het werken onmogelijk te maken.” De laatste fase van deze juridische procedures is dat de Indiase rechter arrestatiebevelen uitvaardigde tegen acht leden van SKK, de Landelijke India Werkgroep (LIW) en internetprovider Antenna wegens smaad. „Ik moest wel”, zegt directeur Anupam Khotari van FFI per telefoon vanuit Frankrijk. Khotari geeft een uitleg aan de gebeurtenissen die bij SKK de oren doet klapperen. Het schrijven van slechte rapporten over bedrijven is in India een „melkkoe” voor vakbonden of actiegroepen, zegt Khotari glashard. „Ze krijgen 5.000 euro voor een rapport”, meent hij. „S ch a n d a l i g ”, zo luidt de reactie van De Bruin van SKK. „De rapportage is gebaseerd op interviews met werknemers die de moed hebben gehad om zich uit te spreken.

Ze hebben geprobeerd met FFI te praten.” Maar alle gesprekken mislukten.

FFI is er in ieder geval zeer bekwaam in om partijen tegen zich in het harnas te jagen. Op 14 november kreeg het hoofdkantoor van Amnesty International in Londen een telefoontje van Robert Teunissen, adviseur maatschappelijk ondernemen van FFI. „Teunissen zei dat FFI overwoog om Amnesty International en Amnesty Nederland ook [wegens smaad] te vervolgen”, zegt Marleen van Ruiven van Amnesty Nederland. De reden zou zijn dat er op de website van Amnesty International ook een verklaring over de zaak stond.

Amnesty, de FNV en Oxfam Novib waren toen juist bezig met een bemiddelingspoging en zouden enkele dagen later een conference call met de Indiërs voeren. „Wi j hebben ons teruggetrokken en ook FNV en Oxfam Novib meenden dat verdere gesprekken geen zin meer hadden.”

Advocaat Hans de Vries ontkent dat Robert Teunissen heeft gezegd dat FFI zou hebben overwogen Amnesty aan te klagen. „Misschien was er spraakverwarring, omdat het gesprek in het Engels plaats had.” Teunissen zelf onthoudt zich van elk commentaar.

Ook De Vries gaat verder niet op de zaak in „vanwege de bemiddelingspoging van Economische Zaken”.

Bij G-Star in Amsterdam is men duidelijk niet gelukkig met de kwestie. „Op de arrestatiebevelen hebben wij geen enkele invloed”, zegt woordvoerdster Frouke Bruinsma. „Wij hopen dat de overheden tot een oplossing komen.

Wegens de goede werkomstandigheden bij FFI willen wij de relatie juist voortzetten.” De basis voor deze laatste uitspraak is een onderzoek door het Britse bureau SGS op verzoek van G-Star.

FNV-bestuurder Arno Dahlmans veegt de vloer aan met de bevindingen van SGS. „Een rapport dat niet in vrijheid tot stand komt, kan ik niet accepteren”, zegt Dahlmans. „De kern van het probleem zijn de oorspronkelijke klachten uit 2005”, zegt Dahlmans. „Die zijn de oorzaak van het huidige proces. De mensen die daarbij betrokken waren, mogen niet meer spreken. Met wie heeft SGS dan gesproken?” Zoals uit het rapport blijkt: met werknemers die geen lid zijn van een bond en, op één spreker na, ook geen interesse hebben om lid te worden van een bond. Dus, stelt Dahlmans: „Wij willen weten wat G-Star nu onderneemt om een einde te maken aan de beknotting van vrijheid van meningsuiting .”

Volgens FFI-baas Kothari gaat het om heel andere zaken. „De Indiase regering heeft onze fabrieken onderzocht en was geschokt dat we gratis eten geven aan onze werknemers”, zegt Kothari. De kern van de zaak: een non-trade barrier van het Westen, om goedkope import tegen te houden.

G-Star stopt met Indiase toeleverancier 6 december 2007 14:06

AMSTERDAM – Denimmerk G-Star stopt de zakelijke relatie met de Indiase kledingfabrikant FFI/JKPL. G-Star voelt zich in een onmogelijke spagaat over de arbeidsomstandigheden in de fabriek. Dat heeft het bedrijf donderdag gemeld.
Inertia Stock

G-Star heeft naar eigen zeggen twee jaar lang geprobeerd de door Nederlandse actievoerders bekritiseerde arbeidsomstandigheden in de fabriek te onderzoeken.

Uiteindelijk is "onafhankelijk" gebleken dat die niet onaanvaardbaar zijn. De actievoerders blijven echter volharden in hun beschuldigingen en de fabrikant is een rechtszaak tegen ze begonnen.

Dat leidde in India tot een arrestatiebevel tegen acht Nederlandse actievoerders. Het kabinet probeert dit nu door stille diplomatie van tafel te krijgen.

Staatssecretaris Frank Heemskerk (Economische Zaken) besprak de kwestie vorige week met de autoriteiten in India, toen hij met een ongekend grote handelsdelegatie dat land bezocht.

G-Star verwijt de Indiase fabrikant dat die olie op het vuur gooit door verdenking te uiten rond onafhankelijke onderzoeken over de arbeidsomstandigheden.

Het modebedrijf ziet nu geen mogelijkheden meer om tot een constructieve dialoog over ‘schone kleren’ tussen alle partijen te komen en stopt daarom de samenwerking.

De Schone Kleren Kampagne en de Landelijke India Werkgroep, beide al langer betrokken bij de fabriek, reageerden positief op het besluit van G-Star. Wel willen ze graag weten wat er met de werknemers in de fabriek gaat gebeuren.

Utrecht kiest (g)een burgemeester

Nieuwe burgemeester Utrecht apetrots

Van onze verslaggeefster Charlotte Huisman

DEN HAAG – Toen hij enkele maanden geleden solliciteerde, had hij nog geen enkel vermoeden dat de strijd om het burgemeesterschap van Utrecht zo’n toestand zou worden. Maar donderdag toont Aleid Wolfsen, nu nog even PvdA-Kamerlid, zich ‘apetrots’ dat ‘de raad zo massaal voor hem heeft gekozen’. Wolfsen wordt voorgedragen als de nieuwe Utrechtse burgemeester.

Slechts 6 procent van de Utrechtse kiesgerechtigden stemde op hem, maar die vormden wel ruim 60 procent van de uitgebrachte stemmen. De Utrechtse bevolking bleef woensdag massaal thuis. Met een historisch lage opkomst van 9,4 procent was het Utrechtse burgemeestersreferendum niet alleen ongeldig. De stembusgang was uitgelopen op een dramatische mislukking.

Vorig jaar had een kleine raadsmeerderheid – PvdA, GroenLinks en D66 – voor dit referendum gekozen. Donderdag likten deze fracties hun wonden in de vergadering over de voordracht van de nieuwe burgemeester.

PvdA-fractievoorzitter Frauke van Iperen maakt haar excuses aan de twee kandidaten. ‘De discussie kwam niet verder dan dat er geen keuze was, omdat beide kandidaten PvdA-mannen van rond de 50 waren. We concluderen dat de bevolking niet zat te wachten op zo’n referendum, het is mislukt. Zo moeten we het dus niet meer doen.’

Maar een aantal raadsleden vindt dat met name de PvdA-fractievoorzitter dieper door het stof moet gaan. ‘De PvdA blijft positief doen’, merkt Leefbaar Utrecht-raadslid Peetoom op. SP-raadslid Sarolea: ‘Excuses maken aan de bevolking is het minste wat de PvdA kan doen. Er is 1 miljoen euro weggegooid.’

Vanwege de dramatisch lage opkomst stellen de SP en de VVD voor een nieuwe benoemingsprocedure te beginnen, aangezien ‘deze twee kandidaten geen enkel draagvlak hebben bij de bevolking’. Zij vinden nauwelijks medestanders voor hun amendement daartoe.

Fractievoorzitter Marry Mos van GroenLinks: ‘Zo eens maar nooit weer. De lage opkomst betekent echter volgens ons niet dat de Utrechters deze kandidaten niet willen, maar dat ze tegen het referendum zijn.’ En dus stemden dertig raadsleden voor de voordracht van Wolfsen, twee voor Pans en elf raadsleden stemden blanco.

Verliezend kandidaat Ralph Pans volgt donderdagochtend, uiterlijk goed gemutst, de vergadering vanaf de publieke tribune. Nee, spijt heeft hij niet van dit roerige Utrechtse avontuur. Hij kondigt aan er een boek over te schrijven. Deze vergadering zal in het laatste hoofdstuk aan bod komen. ‘Over wat er achter de schermen is gebeurd, zijn nog wel wat verhalen te vertellen’, grijnst hij. ‘Dit referendum is gebrekkig voorbereid, en de raadsmeerderheid ervoor was veel te klein.’

Pans vindt daarbij dat de vertrouwenscommissie een foute keuze heeft gemaakt met twee kandidaten van dezelfde partij. ‘En wat een rommelige gemeenteraad is dit. Ze laten elkaar niet uitpraten’, merkt hij op. Pans heeft met de gemeenteraad voorlopig niets meer te maken. Hij kan weer aan de slag als directievoorzitter van de VNG.

Wolfsen is, als zijn voordracht wordt goedgekeurd, per 1 januari 2008 de nieuwe burgemeester van Utrecht, de opvolger van Annie Brouwer. Hij neemt zichtbaar opgetogen de felicitaties in ontvangst.

Wolfsen heeft tijdens de campagne al veel van Utrecht gezien. Hij zegt te weten waar hij aan begint. Zijn eerste daad? ‘Ik zag in een aantal wijken kinderen ’s nachts op straat lopen, daar ben ik van geschrokken. Ik wil dat hun ouders worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid.’

Koffiedrinken en kranten spellen

de Volkskrant, Binnenland, 11 oktober 2007 (pagina 02)
Van onze verslaggeefster Charlotte Huisman

Utrecht zou gisteren een burgemeester hebben moeten kiezen, maar deed dat niet. ‘Misschien komen ze nog.’

De twee PvdA-kandidaten: VNG-voorzitter Ralph Pans (links) en PvdA-Kamerlid Aleid Wolfsen. In het midden burgemeester Annie Brouwer.

Utrecht Thea Veldkamp, stembureaulid in de welvarende Utrechtse wijk Oog in Al, heeft alle tijd om haar boek over de Hongaarse opstand te lezen. Haar collega naast haar achter de tafel in de gymzaal kijkt hoopvol naar de deur.
Dit stembureau in de openbare basisschool in de wijk staat meestal in de top vijf wat de opkomst betreft. Maar woensdag, tijdens de stembusgang voor het Utrechtse burgemeestersreferendum, zitten de vier leden van het stembureau er meestal alleen, wachtend op het handjevol stemlustigen dat komt opdagen.

‘Dit hebben we hier nog nooit meegemaakt’, zegt Veldkamp wat ontdaan. ‘Bij andere verkiezingen staan hier ’s ochtends lange rijen.’

De paar stemmers die er deze morgen langskomen, kiezen voor burgemeesterskandidaat Ralph Pans. ‘Hij kwam met zijn uitgewerkte plannen beter naar voren in het universiteitskrantje’, zegt studente Jolanda van der Noll. Waarom zij en haar vriendin Tamara zijn gaan stemmen? ‘We kiezen liever zelf onze burgemeester dan dat we de gemeenteraad daarover laten beslissen.’

Het is een minderheidsstandpunt in de stad. De opkomst voor het Utrechtse burgemeestersreferendum is dramatisch laag. Veel stemgerechtigden blijven thuis, uit onvrede over de voorgelegde keuze uit twee kandidaten van dezelfde partij: PvdA-Kamerlid Aleid Wolfsen en VNG-voorzitter Ralph Pans, eveneens PvdA-lid.

Een andere veelgehoorde klacht: beide kandidaten komen niet uit de stad. Veel bewoners van Oog in Al vragen zich af waarom ze niet kunnen stemmen op hun wijkgenoot René Verhulst. Deze CDA-politicus, voormalig wethouder en loco-burgemeester van Utrecht, heeft gesolliciteerd op de burgemeestersvacature. Maar Verhulst kwam niet door de selectie van de vertrouwenscommissie van de gemeenteraad.

In de gymzaal van de openbare basisschool de Kameleon in Utrecht-West is het mogelijk nog rustiger. Ook hier drinken de leden van het stembureau eindeloos koffie en worden de kranten gespeld.

Marja de Bruin is een van de weinigen die er het rode potlood ter hand neemt. ‘Ik dacht: ik ga toch maar. Het is Wolfsen geworden. Omdat hij tegen de bouw van die hoge toren in Leidsche Rijn is.’ Student Peter Fijbes stemt er even later blanco: ‘Het is mijn plicht om op te komen. Maar dit is mijn protest.’

Op het schoolplein van de Kameleon zijn de leerkrachten eensgezind. Wij gaan écht niet stemmen, zeggen ze. ‘Het is een dure farce en het kost me mijn gymles’, zegt kleuterjuf Marieke van den Hoeven. ‘Ik heb voor het eerst in mijn leven mijn stemkaart verscheurd. Dit is toch geen keuze? Waar is Henk Westbroek, waar is Broos Schnetz?’ Ze vervolgt haar tirade: ‘Ze hadden die 1 miljoen die deze flauwekul kost beter in een opknapbeurt voor het schoolplein kunnen stoppen.’

Het stembureau in de statige trouwzaal van het stadhuis is niet alleen een van de mooiste locaties om te stemmen, maar meestal ook een van de drukste. Zo niet niet deze woensdag. Rond het middaguur zijn 44 van de 1400 ingeschreven stemgerechtigden er komen opdagen. ‘Misschien komen ze nog’, zegt een stembureaulid hoopvol, terwijl hij al enige tijd de kaart van Utrecht bestudeert. Een ander neuriet mee met de radio. Dan komt een oudere man met een stok binnen. Hij blijkt geen stemgerechtigde te zijn, maar een Amsterdammer die om een praatje verlegen zit. Dat kan hij hier krijgen.

Als na hem een vrouw de zaal betreedt, veert het viertal achter de tafel wederom op. Ook zij moet hen teleurstellen. ‘Nee, ik kom niet stemmen, ik ben van het gemeentelijke promotieteam. We folderen de hele hele dag in de stad om de mensen tot stemmen te bewegen.’

Ze informeert naar het percentage stemmers dat tot nu toe is komen opdagen. ‘Wat, nog geen 4 procent hier?’ Ze slaat haar hand voor de mond. En haast zich naar buiten. Er moet duidelijk nog flink geflyerd worden.

Copyright: de Volkskrant

Debunking the dutch (book)

Want to know why you can never get hold of a Dutch person when they’re in a meeting? This book will reveal all. Want to know why a meeting is not really a meeting, but a group of people who are determined to reach some sort of consensus but could take four-and-a-half days to do so, providing that time is already booked into their diaries? Then read on…

Insider’s view
Differing from the other worthwhile tomes on this subject – The Xenophobe’s Guide to the Dutch, The Undutchables: An Observation of the Netherlands, its Culture and its Inhabitants, and Here’s Holland, The Low Sky is written by an insider, Han van der Horst. As a keen observer of the changing face of this country, Van der Horst has updated his book six times since its first publication in 1995 – and more than a decade on has radically rewritten it to include some of the latest political and social developments, taking in the trauma this country suffered after the murders of politician Pim Fortuyn and film-maker Theo van Gogh.

In the wake of these two events – the latter was described as a ‘terrorist attack’ by then Deputy Prime Minister Gerrit Zalm because it was carried out by a radical Muslim – there have been endless debates about security and who should or should not be allowed to live in the country. Van der Horst though doesn’t believe the Netherlands is any different to any other country dealing with a multi-cultural society:
"What’s happening in Holland, of course, is an expression of what’s happening all over the West. Now there is another threat that some fanatic blows himself up on your train. That creates an enormous sense of insecurity."

Dutch traits
Van der Horst explains in the prologue how he divided this edition into six chapters, five of which are based on the traits identified by the Royal Tropical Institute in Amsterdam, which has carried out research into the Dutch way: egalitarian, utilitarian, organised, trade-orientated and privacy-minded.

Along with a final (and most relevant) chapter, A land that is ticking like a time-bomb?, which explains all the background to the current navel-gazing within Dutch society about immigration and integration.

There’s a nice observation about King Abdul Aziz, founder of Saudi Arabia who, in the 1930s, sought advice from the then Dutch Queen, Wilhelmina because, after all, she was the ruler of the most important Muslim kingdom in the world – present-day Indonesia.

From there, Van der Horst goes on to detail the tetchy relations between the Dutch and their former colonies and why to this day the Dutch are still debating whether during the Second World War, they resisted the German occupiers enough, or were all too willing to collaborate.

Social etiquette
The rest of the book weaves you through the minefield of social etiquette, including why it’s best to keep your riches under wraps, because modesty is a virtue in the Netherlands. This is illustrated with a photo of Justice Minister Piet Hein Donner mounting his bicycle at the foot of the steps of the palace of Huis ten Bosch in The Hague after a meeting with Queen Beatrix.

Van der Horst also tries to debunk a few myths like why the Netherlands is generally viewed by the outside world as being a very radical, free-thinking society, yet outside of Amsterdam it really isn’t. And why women’s rights took a long time in coming: for a long time it was normal in a Dutch household to rely on a man’s wage while the woman stayed at home with the children, and the welfare state would be the safety net if anything went wrong.

Even now workers’ organisations are still urging the government to make it easier for women to go to work. As a woman from another Western European country, the Netherlands often seems to be stuck in a 1970s timewarp with its attitude to women in the workplace.

And if you’re able to get out and earn some money there are other handy tips too – don’t criticise your boss; save don’t spend; and keep your private life to yourself, or at least don’t burden your family and friends with the information – Van der Horst claims that the Netherlands is home to the greatest concentration of psychiatrists in the world! So just lie back on that couch and start talking…

This leads on to one of the most fascinating sections in the book, the author’s musings about the privacy-minded aspect of the Dutch. To the casual visitor, the Dutch appear brash, outspoken thinkers and talkers with an amazing command of the English language, but pry into their private lives at your peril. The writer illustrates this with a personal story about his father’s funeral: he was writing a short speech to read out at the service and asked some of his father’s friends if they would like to contribute – or contradict – what he was going to say.

Few of them were prepared to do so, some even considering his request for more information "extraordinary" and chose to keep their thoughts to themselves. The mourners too kept their feelings to themselves. No one cried. There were no outpourings of emotion and the service passed off in "silent dignity".

Big Brother
He contrasts this with the type of television programmes which the Netherlands has so successfully spawned. The likes of Big Brother and reality shows featuring the everyday lives of Dutch celebrities would appear to be the antithesis of this buttoned-up emotional state. But Van der Horst argues that in reality, the people who participate in this kind of programme are not revealing their deepest, darkest secrets to their friends and families, rather laying it all bare to the anonymous masses – the television audience, and that’s different.

One irritation with The Low Sky is that is doesn’t come with an index so you can’t go straight to the passages on Pim Fortuyn or William of Orange, although perhaps this was a deliberate ploy to make you read the book more as a narrative than a guide. Van der Horst knows his stuff and doesn’t try to make any great sweeping statements, simply setting out why the Dutch may have developed the way they have and he succeeds in giving a very balanced view of life under the low sky. He’s not pessimistic about the future either:

"I think that in ten years’ time we will look back at this day and age as a turning point towards a society in which we are learning, developing a new sense of citizenship, in which there is room for multiple identities. Don’t underestimate the adaptability and the continuity of the Dutch establishment."

The book is written by Han van der Horst,

Expats hunkeren naar hun Nederlandse roots

Hij heeft ook geprobeerd in te spelen op ‘de huidige situatie’, waarmee Witkamp eufemistisch doelt op wat er op 11 september is gebeurd in New York en Washington. Witkamp bedacht een living memorial, een levende herinnering, in de vorm van een aardenwerken pot met schotel. Met behalve aarde een magic soil tablet en een stekje van een kerstboom, dat zou uitgroeien tot ‘een boom met een verhaal, waarbij degene die hem heeft gekocht een goede daad heeft gedaan, want een deel van de opbrengst zou bestemd zijn voor het Amerikaanse Rode Kruis.’ Witkamp kon er 400 duizend afzetten. Maar de deal ging niet door. ‘Van klanten kregen we te horen dat ze het niet juist vonden dat wij geld zouden verdienen aan het leed van anderen.’


Met zijn Canadese en Amerikaanse netwerken op orde heeft Witkamp zijn oog laten vallen op een ander netwerk: dat van expats, Nederlanders die kortere of langere tijd in het buitenland zijn. Hij is de man achter Dutch Treat, een organisatie die ze met elkaar in contact moet brengen. Wereldwijd. Your Dutch Connection with the World, knippert het op ‘Little Holland’, verduidelijkt Witkamp.

‘Net als Little Italy, Greek Town, China Town. We zijn allemaal lid van zoveel clubs, maar daar ontmoet je eigenlijk alleen Canadezen. Op zakelijk gebied hebben we het ook niet nodig. Daarvoor heb je weer andere netwerken. Ik bekijk dit vanuit sociaal perspectief. We hebben allemaal onze Nederlandse roots. En het kan jongeren bijvoorbeeld helpen zich snel thuis te voelen in een stad. Als je alles zelf moet doen en ontdekken, ben je maanden bezig. Er was hier een stagiair van de ING die binnen drie dagen een appartement had gevonden. Heerlijk toch?’

Dutch Treat is een knipoog naar de Nederlandse zuinigheid. ‘Going Dutch, hè. Zo staan we nog altijd bekend’, lacht Witkamp. ‘Met z’n allen gezellig uit eten, maar daarna allemaal een apart bonnetje vragen en apart afrekenen. En dan het liefst nog met creditcard.’

Dutch Treat is in oktober 2000 in Toronto begonnen met achttien Nederlanders en is uitgegroeid tot een club van meer dan honderd leden. Lid worden kan alleen op uitnodiging. Toch wil Witkamp het woord elitair niet horen.

‘Onze bijeenkomsten zijn heel toegankelijk. Iedereen betaalt voor wat hij gebruikt heeft. En dat betekent dus ook dat een student die hier een halfjaar is een gezellige avond kan hebben met de drie drankjes die hij afrekent als hij weggaat. De Nederlanders moeten weten dat ze welkom zijn. En natuurlijk, we spelen elkaar heus wel eens de bal toe, maar in principe hebben we daarvoor toch onze Canadese netwerken.’

Witkamp heeft behalve zijn zakelijke visitekaartjes, ook zijn Dutch Treatkaartje. Wilbert Witkamp, belangrijk/important, staat er studentikoos. Uiteraard in de kleuren rood-wit-blauw. Met oranje als steunkleur.

Zoals het toeval bepaalde dat Dutch Treat van de grond kwam in Toronto, zo zal het toeval bepalen waar Dutch Treat verder uitwaait. Witkamp somt op: ‘New York, Boston, Sydney, Bangkok, Santiago de Chili, Montral, daar zitten we al. Er zijn expats bezig in Nashville, Detroit, Parijs, Barcelona, Shanghai, Rome. Waar Nederlanders maar heen gaan.’

Witkamp zou Witkamp niet zijn als hij Dutch Treat niet ook zakelijk zou benaderen. Merchandising, heet dat. Stropdassen met het Dutch Treatlogo verkopen. In eerste instantie binnen het netwerk van expats. ‘In Toronto willen we via Unicef een project in Sudan ondersteunen.’

Bill 101, Franse Taal in Quebec

Francophones have made big gains since Bill 101: report

Last Updated: Tuesday, August 7, 2007 | 7:34 PM ET
CBC News

In the 30 years since Quebec passed its language law, Bill 101, francophones have made substantial gains in income and in ownership of the economy, according to a new study by the C.D. Howe Institute.

The study shows the economic benefits of knowing French in Quebec have increased steadily since the 1960s, while the benefits of knowing English have declined.

Economists Francois Vaillancourt and Dominique Lemay, along with McGill University law student Luc Vaillancourt, produced the study, titled "Laggards No More: The Changed Socioeconomic Status of Francophones in Quebec."

They said that the ability to speak both English and French has increased the earnings of anglophone men since 1980, with the same true for anglophone women since 1990.

The benefits of being bilingual also have been positive for francophone men and women, the authors wrote.

"The healthy state of the French language in Quebec is also evident in the impressive growth in ownership of Quebec’s economy by francophone firms, from 47 per cent to 67 per cent since the early 1960s."

Foreign ownership declined by 26 per cent over the same period, while anglophone Canadian ownership declined by 44 per cent.

The authors of the report studied census data to calculate the changes in income by language group and by sex. They screened out the effects on income of factors such as level of education, years of experience and length of time worked.

They found that in 1970, bilingual francophones trailed bilingual anglophones, making about $7,360 on average, compared to $8,940 for anglophones.

By 2000, they were making just slightly more than anglophones, $38,850 compared to $38,745.

To explain some of the changes, the authors of the study point out that there was a significant departure of anglophones from Quebec after Bill 101 was passed. They also note that the public sector hired a lot of francophones after the province’s Quiet Revolution.

"In turn, private-sector, francophone-owned firms grew by providing services in French to the public sector."

The report argues that learning a second language in elementary schools is important, given the "plasticity" of younger brains and the obvious benefits of bilingualism.

Bill 101 – Language laws in Quebec

The first laws governing the use of French in Quebec were passed early in the 20th century. The first was the Lavergne Law, passed in 1910, which required that tickets for buses, trains and trams be printed in both French and English.

In 1937, the government of Premier Maurice Duplessis passed a law requiring the French text of Quebec laws to prevail over the English, reasoning that the French would better reflect the intent of the lawmakers. Anglophones in Quebec resented the law and it was repealed the following year.

In the fall of 1969, Quebec’s last Union Nationale government – it was the party of Duplessis – passed Bill 63. It was an attempt to address a number of issues. One involved a school board in the Montreal suburb of St-Leonard that had decided that all children whose mother tongue was not English would have to go to French schools. That angered many in the community, which had a high concentration of Italian immigrants.

The legislation was also designed to improve access to French classes for immigrants, to help them better integrate into Quebec.

However, in effect, the bill guaranteed Quebecers the right to choose in what language their children would be educated. Critics argued that would mean that Quebec’s rapidly growing allophone (neither French nor English) community would gravitate towards the English community.

The legislation was cited as a major factor in the defeat of the government in 1970 – and the eventual disappearance of the Union Nationale as a political force in Quebec.

In 1974, the Quebec Liberals under Premier Robert Bourassa passed Bill 22, la Loi sur la langue officielle, which made French the province’s official language. Under the legislation, French became the official language of contracts, and corporations were forced to give themselves French names and to advertise primarily in French in Quebec. They also had to acquire a certificate of francization, which could only be obtained when a company showed it could function in French and address its employees in French.

The legislation also restricted enrolment in English schools for the first time. Children had to show they had an understanding of English before they could be admitted to an English school.

The legislation came under attack from both sides of the language divide. The English community resented having to put their kids through tests to get into an English school. Critics on the French side said the legislation didn’t do enough to protect the language.

Language played a major role in the defeat of Bourassa’s Liberals in 1976 and the election of Quebec’s first separatist government. In the summer of 1977, the Parti Québécois government, under the leadership of René Lévesque, passed Bill 101 – the Charter of the French Language.

Within that bill was the declaration that French was to be the only language allowed on commercial signs in the province. With few exceptions, the use of English was banned.

On the education front, English was to be restricted mostly to those already in the system, their siblings, those temporarily posted in Quebec, or children whose parents had received an English elementary education in the province. (Eventually that regulation was relaxed to allow children of people educated in English in Canada access to English schools.)

Many retailers were upset by the new law. Morton Brownstein, owner of a Montreal shoe store, took his case all the way to the Supreme Court of Canada. In 1988, the court said that English could not be prohibited altogether, but that requiring the predominance of French on commercial signs was a reasonable limit on freedom of expression.

The public reaction in Quebec was swift and forceful. Confronted with the angry demonstrations of those defending Bill 101, Robert Bourassa – back from the political wasteland for his second tour as premier by then – came up with a compromise. Invoking the "notwithstanding" clause to override the Charter of Rights and Freedoms, Bourassa introduced Bill 178. It decreed that only French could be used on exterior signs while English would be allowed inside commercial establishments.

But in the provincial election of 1989, four members of the new English rights Equality party were elected to the National Assembly. And in 1993, the United Nations Human Rights Committee ruled that Quebec’s sign laws broke an international covenant on civil and political rights. "A State may choose one or more official languages," the committee wrote, "but it may not exclude outside the spheres of public life, the freedom to express oneself in a certain language."

Reacting to these events, Bourassa, in 1993, introduced Bill 86, which allowed English on outdoor commercial signs only if the French lettering was at least twice as large as the English.

Under the new law, Gwen Simpson and Wally Hoffman, owners of a small antique store near Montreal called "The Lyon and the Wallrus," faced a $500 fine because the English and French on their sign were the same size. They contested the fine.

The Quebec court ruling in 1999 said the province can’t continue to impose restrictions on the use of languages other than French on commercial signs unless it can prove the fragility of the French language in Quebec society. But the Quebec Superior Count overturned that decision in April 2000, citing Quebec’s unique geographical situation as an enclave of French speakers on an English-speaking continent.

The owners of "The Lyon and the Wallrus" (La lionne et le morse) appealed to the Supreme Court of Canada – but it refused to hear the appeal.

There have been other court challenges as well – especially when it comes to education. On March 31, 2005, the Supreme Court of Canada ruled on three of them, opening the door to some changes in Quebec’s language laws while preserving the province’s right to protect French.

One of the cases was filed by French-speaking parents who wanted the right to enrol their children in English schools. The court ruled that legislation preventing French-speaking Quebecers from placing their children in English schools was reasonable. It said that linguistic majorities have no constitutional right to receive education in the minority language.

The language of instruction clause is considered the cornerstone of Bill 101, which has also been the source of some of the bitterest debates in Quebec politics for decades.

Many had expected Quebec Premier Jean Charest to invoke the notwithstanding clause to maintain the status quo. But because the court ruling did not strike down the legislation, he won’t have to.

But the rulings do require that the government make some changes in the legislation to comply with the federal Charter of Rights and Freedoms. The court laid down new legal criteria that could make it easier for immigrants and native-born Canadians to gain access to English schools – as long as they have had some education in English.

Infoguides on French lanquage requirements (website) en brochure

Information technology cannot guarantee patient safety

Case report

A 3 month old infant who arrived at the emergency department of a small regional hospital had clinical signs of meningococcal sepsis with petechiae, purpura, and shock. The infant was subsequently transferred to our paediatric intensive care unit. During transfer the patient was given infusions of dobutamine and noradrenaline by the transferring intensivist. The concentrations of 12 drugs that might be needed for infusion during transport had previously been calculated in the intensive care unit by the resident. This had been done by entering the patient’s weight into a preprogrammed PocketExcel sheet for a personal digital assistant (handheld computer).

When the patient arrived at the unit all running drugs were ordered using our electronic patient data management system (a bedside computer application). This system uses the patient’s weight and the desired infusion rate to calculate concentrations of solutions for infusion. However, the concentration of noradrenaline calculated was sevenfold lower than that calculated previously, so that the patient had received a sevenfold higher dose of this drug than intended for at least two hours.



The doctor’s point of view
The discrepancy between the doses of noradrenaline calculated by the two methods was unexpected, as we had not had problems with the PocketExcel sheet before. On investigation, we found that the "formulae cells" of the PocketExcel sheet cannot be locked, and that in this case the concentration of noradrenaline for infusion had mistakenly been overwritten by the patient’s weight (figureGo). This mistake should have been noticed as the weight had to be typed in twice, but a combination of fatigue (four o’clock at night) and stress probably meant that it was overlooked. Furthermore, the doses were not double checked.

Figure 1
View larger version (53K):
[in this window]
[in a new window]
[PowerPoint Slide for Teaching]
PocketExcel sheet for calculating drug doses. The top panel shows the correct calculation of the dose of noradrenaline (norepinephrine) for infusion into a patient weighing 4.5 kg. The blue arrow indicates the formula used to calculate the dose. The red arrow indicates the concentration needed to achieve 0.1 µg/kg/min at a rate of 1 ml/h. The bottom panel shows how a mistake was made in the calculation. The formula has been displaced by the weight of the patient (4.5; blue arrow) and the resulting dose is wrong (red arrow)


Because the risk of making a mistake when calculating drug dosages increases in crisis situations, a paediatric resuscitation chart was introduced in 1986.2 On this printed chart, which is used in emergency departments and intensive care units, drug dosages are pre-calculated for each kilogram of body weight. As early as 1982, a program was developed for use with programmable scientific calculators that could calculate concentrations of continuous drug infusions in paediatric patients in intensive care.3 4 More recently, doses of drugs for resuscitation have been calculated by using software programs written in languages such as Visual Basic or C and spreadsheet programs such as Excel. No official program is available in our paediatric intensive care unit for calculating doses and infusion rates of resuscitation drugs. A paper form is used, instead, and the dose and infusion rate of 12 drugs must be calculated individually for each new admission. However, residents have been using an unofficial PocketExcel spreadsheet to help with these time consuming calculations.

Although computer programs can be used to calculate drug concentrations, this case shows that human error is not necessarily eliminated. Pre-printed resuscitation charts abolish the need for calculations and may be safer than computer based calculators. However, given the range of weights and doses in paediatrics, several charts are needed in children, and this also increases the risk for human error. This case highlights the importance of the doctor and a colleague double checking such calculations, a requirement that is common practice in the nursing profession.

The information technology specialist’s point of view
In the desktop version of Excel cells can be locked to prevent loss or mistyping of formulae. However, this option is not available in the version of Excel used for handheld computers (PocketExcel). Moreover, the formula options for PocketExcel do not permit automatic minimum and maximum doses. Warnings about minimum or maximum doses can easily be missed without scrolling up and down. These shortcomings have led to the emergence of other spreadsheet programs for handheld computers. Visual Basic programs are available for handheld computers, but unlike PocketExcel, which is user friendly and easy to navigate, more than average knowledge about computers is needed to use such programs.

In the second half of the 1980s (after the introduction of personal computers), in many businesses employees developed their own applications using spreadsheets. People took advantage of the new tools because the usual process of software development was slow and often did not do what was intended.5 This can be a risky approach, however, as shown by our case report. Commercial software is tested rigorously during development. With homemade spreadsheets, calculations may simply be wrong or incomplete, and control over the data may be lost, possibly with serious consequences for the patient. This problem is not unique to medicine. The European Spreadsheet Risks Interest Group publishes reports of spreadsheet errors that include a quantified error or documented impact.6

Organisations should control the development of these programs and ensure the quality of any programs that are used. In the 1980s, this led to the implementation of "information centres," which provide support, training, and guidelines for end users. Hospitals may again choose to support doctors in this way. Medical associations could use the latest insights in their field to make properly tested and ready to use software available to their members. However, this approach may not be feasible because of a lack of time and resources. Hence, as handheld computers are increasingly being used for important calculations, hospitals should at least increase awareness of the possible pitfalls.


Contributors: SNdW identified the case, had the initial idea for the manuscript, and is guarantor; MdH managed the case as paediatric intensivist; RV wrote the section in the discussion about the IT specialist’s point of view; and JNvdA revised the article critically.

Competing interests: None declared.

This case was presented previously at the Annual Meeting of the European Society of Pediatric and Neonatal Intensive Care 2005, Antwerp.




  1. Bates DW, Gawande AA. Improving safety with information technology. N Engl J Med 2003;348:2526-34.[Free Full Text]
  2. Luten RC. Pediatric resuscitation chart and equipment shelf: aids to mastery of age-related problems. J Emerg Med 1986;4:9-14.[CrossRef][Medline]
  3. Melzer-Lange M, Wyatt D, Walsh-Kelly C, Smith D, Hegenbarth MA, Eisenberg CS. Improved speed and accuracy of calculations with a programmable calculator in pediatric emergency scenarios. Am J Dis Child 1991;145:264-6.[Abstract]
  4. Neu J, Mahoney C, Wilson AD, Rice TB. Calculator assisted determination of dilutions for continuous infusion ICU medications. Crit Care Med 1982;10:610-2.[ISI][Medline]
  5. Laudon KC, Laudon JP. Approaches to systems-building. In: Cox M, ed. Management information systems. Organization and technology in the networked enterprise. Upper Sadle River, NJ: Prentice Hall, 2000:377-80.
  6. European Spreadsheet Risks Interest Group. Spreadsheet mistakes—news stories. 2006.

(Accepted 8 January 2007)

Related Article

Straight thinking
Fiona Godlee
BMJ 2007 334: 0. [Extract] [Full Text]


Rapid Responses:

Read all Rapid Responses

Lesson of the week re-interpreted
Roger L Weeks, 22 Apr 2007 [Full text]
Could I please support Dr Roger Weeks 100%?
Jim Page, 23 Apr 2007 [Full text]

Web 2.0, het nieuwe internet…

Web 2.0: Software wordt sociaal

‘The network is the computer’, luidt een oude slogan van servermaker Sun. Wat toen een voorspelling was, lijkt inmiddels een feit. We zijn er nog niet, maar de revolutie is volop aan de gang. Webdiensten vervangen computersoftware, mensen organiseren en delen hun hele leven op vernieuwende sites en er hoeft straks geen programma meer aan te pas te komen. Behalve je browser dan.

Op m’n notebook log ik in op Binnen twee kilometer zijn nog negen Plazes-gebruikers online. Ik zie meteen ook de foto’s die op deze plek zijn gemaakt door gebruikers van fotosite Dan komt er een mailtje binnen op Gmail: een reminder van Ta Da List. ‘Ticket en hotel voor reis naar Oxford boeken.’ M’n vriendin zit nog thuis, zie ik op Plazes. Ik log in op m’n MSN-account via en chat via de site met haar. Nadat we het eens zijn geworden, zet ik de datum in mijn agenda op en een link naar het hotel tussen m’n met de trefwoorden ‘Oxford’ en ‘agenda’. Klaar. De moraal van het verhaal? Al deze tijd heb ik geen programma geopend, behalve mijn browser. Alles deed ik op het web. En dit is pas het begin van wat er allemaal mogelijk is.

Flickr? Plazes? Kiko? Allemaal zijn ze ‘Web 2.0’, een verzamelnaam voor vernieuwende websites, waarbij alles in het teken staat van delen. Het delen van links, foto’s, contacten, lijstjes, persoonlijke voorkeuren, kortom: je hele leven. Dat is op zich niet nieuw, internet is al jaren één groot sociaal gebeuren. Veel communicatie vindt online plaats – e-mail, MSN en weblogs – en het delen van dingen waar je van houdt is erg populair. Denk aan het uitwisselen van muziek en films via Kazaa of Bittorrent of aan het uiten van je smaak door verlanglijstjes op of liedjes in iTunes iMix. En op sites als en Hyves houden hele volksstammen bij wie hun vrienden zijn. Kortom: internet drijft op zijn gebruikers, wij maken het web. We publiceren er, elke dag weer, ons eigen leven. Nieuw is dat het delen van al die stukjes persoonlijke informatie nu nog makkelijker en vooral nog aantrekkelijker wordt. Informatie afkomstig van diverse websites is steeds beter bij elkaar te brengen en ook makkelijker terug te vinden. Nieuwe informatie op basis van jouw voorkeuren komt zelfs direct naar je toe.

Hoe dat kan, is te zien aan de nieuwe sites die de harten van internetgebruikers hebben veroverd: fotosite, bookmarksite, weblogzoekmachine Technorati, muzieksite en agendasite Ze hebben één ding gemeen: gebruikers brengen zelf orde aan in de enorme hoeveelheid content die ze toevoegen, door bij alles, van foto’s tot links, trefwoorden – ‘tags’ – op te geven. Handig: je kan je meteen abonneren op zo’n tag om automatisch nieuwe toevoegingen te ontvangen met behulp van RSS-kanalen (zie kader: ‘Lingo’).
Ook een grote hit op dit moment is Google Maps. Men kan aan eigen materiaal geografische informatie toevoegen en die kaarten op eigen sites plaatsen. Dat gebeurt massaal. Er zijn zelfs sites waar op de Google Maps-kaart beoordelingen staan van publieke toiletten. Ook dit is Web 2.0: informatie op basis van je locatie. Plazes draait om locatiebewuste interactie, zeg maar een navigatiesysteem voor je sociale leven, en experimenteert met Google Maps, Google Earth en Zo krijgen jouw foto’s een plaats op de wereldkaart en zie je ineens wie er allemaal nog meer foto’s van dezelfde plek hebben gemaakt. Populaire diensten wisselen elkaars materiaal uit met daaraan gekoppeld extra informatie. Gevolg: alles is steeds nauwer met elkaar verbonden.
De nieuwe samenwerkingsverbanden zijn te danken aan het succes van open standaarden voor het delen en verder verspreiden van internetcontent. In combinatie met het toevoegen van trefwoorden ontstaan er verrassende mogelijkheden. Een voorbeeld: op de muzieksite kan je luisteren naar webradiostations met liedjes die bij één trefwoord horen, zoals ‘angry’ of ‘dutch’. houdt nauwkeurig alle nummers bij die je op je computer draait. Je krijgt suggesties van andere bands die je waarschijnlijk ook goed vindt en ziet automatisch welke mensen dezelfde muzieksmaak hebben als jij. Typisch Web 2.0: op basis van de verzamelde gegevens van alle deelnemers krijg je aanbevelingen die precies bij jou moeten passen. Het is nog net geen kunstmatige intelligentie. Daar wordt trouwens ook aan gewerkt. De nieuwe fotosite, nu nog in alfafase, herkent zelf wie de personen op je foto’s zijn.

Web 2.0 staat ook voor de groeistuip van de opmaaktechniek achter webpagina’s. Door het samenvoegen van allerlei programmeertechnieken als AJAX en Ruby on Rails (zie kader: ‘Lingo’) ontstaan er verfrissende ideeën over wat er allemaal op een webpagina kan gebeuren. Om het nut van Ruby on Rails weer te geven, maakte een weblogger een foto van twee stapels boeken. Op de ene lagen vijftien boeken over allerlei scripttalen, op de tweede slechts twee Ruby on Rails-handleidingen. Alles wat je door het lezen van die vijftien kan doen, kan je ook met alleen Ruby on Rails. En het mooie is: het is bedacht door één persoon, de 26-jarige Deen David Heinemeier Hansson. Hij staat overigens open voor verbeteringen door anderen. Wat dat betreft doet hij denken aan de oorspronkelijke maker van het open-sourcebesturingssysteem Linux, Linus Thorvalds.
Het gevolg van de programmeertrucs die samen AJAX heten, waarvan Ruby on Rails ook gebruik maakt, is dat de kloof tussen webpagina’s en software op je desktop steeds kleiner wordt. Webpagina’s hoeven niet steeds ververst te worden om nieuwe inhoud te tonen. Dat maakt het invullen van zoektermen of formulieren op pagina’s een stuk gebruiksvriendelijker. Google Suggest toont bijvoorbeeld terwijl je typt een lijstje zoektermen die je mogelijk bedoelt. Ook reageren webpagina’s bijna net zo snel als wanneer je een menu in een programma op je harde schijf aanklikt.
‘Voordat AJAX er was, was webmail zo langzaam, dat je liever een mailprogramma op je computer gebruikte. Dat gaat nu niet meer op. En daarmee veranderen ook de verwachtingen van internetters. Als je Google’s Gmail eenmaal hebt geprobeerd, wil je nooit meer terug naar een ander mailsysteem. Je denkt dan: waarom laadt dit zo langzaam en kan ik er zo weinig mee?’, vertelt Heinemeier Hansson nuchter tijdens een bezoek aan Amsterdam. Met zijn eigen bedrijfje,, bouwt hij simpele, effectieve webdiensten.
Ook het Nederlandse Backbase maakt sites met AJAX. Mark Schiefelbein, productmanager bij Backbase: ‘Heb je wel eens online een vakantie geboekt? Hoeveel pagina’s moet je wel niet doorklikken en hoe vaak moet je gegevens opnieuw invullen? Dankzij technieken als AJAX kunnen gebruikers veel sneller webformulieren invullen en de juiste informatie terugkrijgen. Het bespaart allemaal tijd.’

Minder is meer
Er tekent zich een revolutie af. Webdiensten gaan software op de computer vervangen. ‘Het web biedt hetzelfde gebruikersgemak en look & feel als computerprogramma’s, maar heeft één groot voordeel: het is makkelijker dingen met elkaar te delen. Software wordt daarmee sociaal. Je kan contacten automatisch op de hoogte houden’, propageert Schiefelbein van Backbase. Volgens Heinemeier Hansson zullen mensen veel meer diensten via het web gebruiken dan ze nu programma’s op hun computer hebben. ‘Software installeren vinden mensen onwijs onhandig. Webdiensten kan je snel en gemakkelijk uitproberen. Even een login aanmaken en klaar. Voor de meeste computergebruikers wordt de browser het enige desktopprogramma dat ze gebruiken. Dat is nu al bijna zo.’
Heinemeier Hansson maakt zelf vier typische Web 2.0-diensten: Basecamp, waarop je samen aan een project kan werken, Backpack, voor het bijhouden van persoonlijke informatie, Writeboard, een online tekstverwerker en Ta Da List voor nog-te-doenlijstjes. Het lijken allemaal simpele, kale sites, maar ze zijn zeer effectief en efficiënt. ‘Mensen zeggen vaak dat het zo simpel en makkelijk te kopiëren is, maar waarom heeft nog niemand dan een iPod-killer gemaakt? Het toevoegen van allerlei features is geen kunst. De meeste software heeft juist te veel mogelijkheden die bijna niemand gebruikt. Writeboard is slechts één procent van Microsoft Word, maar wel precies dat deel dat mensen gebruiken.’
Er is vaker geroepen dat er meer mogelijk is op het web, bijvoorbeeld toen de rich media plugin Macromedia Flash opkwam, zo’n zes jaar geleden. Websites zouden veel interactiever en dynamischer worden. Maar de laatste jaren zijn veel op Flash gebaseerde sites juist ingeruild voor sites met een kaler, eenvoudiger ontwerp. En terecht: Flash betekende voor de internetter nauwelijks een verbetering. AJAX en Ruby on Rails daarentegen zijn pure winst qua gemak en gebruiksvriendelijkheid. Alsof er eindelijk naar de gebruikers is geluisterd: hoe sneller en makkelijker alles kan, hoe beter.

Een ander kenmerk van de nieuwe levensfase van het web is dat iedereen invloed en controle kan uitoefenen. ‘Web 2.0 staat voor mij voor alle sites die vinden dat het belangrijk is al je gegevens en je interface open te stellen voor de buitenwereld. Dat is goed voor de vrijheid van internetters’, zegt Cory Doctorow tijdens een congres in Amsterdam. Doctorow is weblogger bij het populaire Boingboing en actievoerder bij de digitale burgerrechtenbeweging Eletronic Frontier Foundation. Hij wijst ook op een schaduwkant. ‘Er staat straks erg veel privé-informatie online. Nu al weet Google je interesses, heeft Yahoo via Flickr je foto’s, weet Microsoft met wie je chat en kent Apple je muziek- en videosmaak. Dit zal alleen maar erger worden.’ Vooral Google is erg afhankelijk van advertenties, die ook naast jouw privé-informatie opduiken. Je gegevens zullen gebruikt gaan worden.
Een andere vraag is of Google en andere sites hun diensten gratis blijven aanbieden. Doordat bijna alles op servers staat, lopen de kosten al snel op: niet alleen voor harde schijven, maar ook voor het dataverkeer en de elektriciteit om alle servers koel te houden. En hoe zit het met de beveiliging van al die gegevens? De gemiddelde pc is al nauwelijks te beveiligen, hoe is dat straks als al je documenten online staan? Inloggen met alleen een gebruikersnaam en wachtwoord levert nu al veel problemen op met hacking en phishing.
Dit soort zorgen voeren niet de boventoon in Silicon Valley, het hart van de techindustrie in Californië. Daar heerst sinds de magere jaren na de internetkrach van 2001 weer opwinding. De ene na de andere ‘start-up’ duikt op. ‘De term Web 2.0 is een eigen leven gaan leiden. Het is een jokerkaart geworden’, zegt Heinemeier Hansson. ‘Toch overheerst het gevoel dat we het deze keer kunnen waarmaken. Veel van de ideeën van zes jaar geleden komen nu daadwerkelijk uit.’

Uiteindelijk zullen Google, Yahoo en Microsoft allemaal dezelfde Web 2.0-achtige diensten aanbieden voor communicatie, entertainment en ‘office’. Na hardnekkige geruchten dat Google online gaat concurreren met Microsoft Office, kondigde Microsoft begin november Office Live aan. Kleine bedrijven krijgen van Microsoft daarbij gratis een domeinnaam, een website met twee gigabyte aan opslag en een stuk of twintig inbegrepen diensten, waaronder het online samenwerken aan Office-documenten. Oftewel: een beetje zoals de sites van Bill Gates is nu eenmaal een meester in het stelen van goede ideeën. En belangrijk: Microsoft opent met Windows Live ook de deuren, net zoals Google dat met Google Maps deed.
Internetgebruikers zijn de lachende derde. We kunnen straks kiezen uit nieuwe, goedkope webdiensten die programma’s grotendeels overbodig maken. En hopelijk kunnen die diensten, of ze nu van Google of Microsoft zijn, ook goed met elkaar omgaan. Dan moet iedereen nog altijd en overal online zijn en de oude slogan van servermaker Sun is uitgekomen: ‘the network is the computer’. Web 2.0 doet daar nog een schepje bovenop: een open en altijd beschikbaar netwerk dat bestaat uit diensten die ons digitale leven aantrekkelijker of op z’n minst makkelijker maken. Ongeacht de computer of het besturingssysteem dat je gebruikt. Het netwerk draait uiteindelijk om niets anders dan het samen delen. Want het web, dat zijn wij allemaal.


20 keer Web 2.0

1 Flickr :: foto’s delen
2 :: muzieksmaak delen
3 :: bookmarks delen
Upcoming :: evenementen delen
Kiko :: agenda delen
Plazes :: locatie delen
Writely :: samen documenten schrijven
Basecamp :: samen aan een project werken
Remember the Milk :: samen ‘todo’-lijstjes afwerken
Riya :: foto’s delen met gezichtsherkenning
Google Maps Mania :: samen meer plezier met kaarten
Wists :: boodschappenlijstjes delen
Digg :: nieuws dat je wilt delen
Numsum :: spreadsheets delen
Flock :: browser 2.0
Ning :: maak je eigen eBay, Amazon of Marktplaats
Meebo :: instant messaging via het web
Bandnews :: nieuws van je favoriete bands
Jotspot :: iedereen zijn eigen wiki
Techcrunch :: nieuws van het Web 2.0-front



Web 2.0 :: Staat voor de opleving die internet op dit moment doormaakt aangezwengeld door de populariteit van het delen en samenwerken tussen internetgebruikers en gebruiksvriendelijkere webpagina’s. De term is bedacht door de organisatoren van een gelijknamige conferentie.

Tagging/tags :: Trefwoorden die je aan berichten, foto’s en links kan toevoegen, zodat je er content op kan organiseren of doorzoeken. Denk aan de trefwoorden die een bibliotheek meegeeft aan boeken.

Folksonomy :: Een samentrekking van ‘folk’ en ‘taxonomy’. Informatie wordt geordend doordat internetters samen overal tags of beoordelingen aan geven. Bekendste voorbeelden:, en Technorati.

Ruby On Rails :: Verzameling open source programmeertechnieken in de scripttaal Ruby bedoeld om zo eenvoudig mogelijk webtoepassingen te bouwen met zo min mogelijk aantal regels code.

AJAX :: Asynchronous JavaScript and XML. Een combinatie van allerlei programmeertechnieken waarmee je interactieve, dynamische webpagina’s kan maken die sneller laden en minder vaak hoeven te refreshen.

RSS :: Really Simple Syndication. Een makkelijke manier om inhoud van webpagina’s te verspreiden naar internetters, in plaats van andersom.