Goodbye Party (where is..)

 

The ferry to Centre Island departs from the Bay St / Queens Quay W ferry terminal, every 30 minutes. (Schedule) We will set up camp on Olympic Island, two left turns from the ferry dock. We will find a nice spot to put up our Dutch flag, to indicate our location.

(please check back, more information will be added)

 

Stamcellen

Dat kan ‘s ochtends zijn, als ze ons meeneemt voor een ontbijt of ‘s avonds als ze vanuit de kroeg nog even bij haar micro-vriendjes langs moet.

Die stamcellen blijken nogal wat aandacht nodig te hebben, hun natje en droogje op z’n tijd, bij de juiste temperatuur en vochtigheid. Als ze eenmaal volgroeid zijn, wat dus nog een hele zorg is om ze zover te krijgen, kunnen ze nuttige dingen doen, als het vervangen van een kapotte hartspier. Maar dat is nog allemaal een beetje toekomstmuziek.

Nicole, echter, is vol van haar werk en vond het dan ook tijd ons vrienden nader in te lichten over de vorderingen in haar vakgebied. Vandaar de e-mail, en omdat ze dit graag aan een brede kring meedeelt (ze is nogal bezorgt over het feit dat deze basale wetenschappers zo nerdy en afgezonderd overkomen) stel ik wat webruimte ter beschikking voor haar mededelingen, hieronder haar e-mail:
xx
xx

Van: Nicole Dubois
Verzonden: donderdag 24 april 2008 15:14
Aan: Florian Doerfler; d + r Michèle Dubois; Jean-Marc Dubois; Pascal Dubois; Sandra Villiger; bernadette.kaeppeli; Dubey Christelle; Franziska Schatzmann; G Moloney; Thomas [GPSCH] Huwiler; jean-michel.bellanger; Karyn McLean; Chris Luginbuhl; Srimantee Karmakar; Rodney Miller; Céline Mamie; Tobias Beyer; Pierre St-Onge; Ron Verzyden & Saskia de Wildt; Ursula Toelke

Onderwerp: Lots of ? from the Lab!

Dear all,

Some of you may remember the last little up-date I sent about the discovery of induced pluripotent cells (iPScells). Since we so often get to hear that the world of science is totally disconnected from the public and does not care about informing properly, I will try to change this a little bit – even if this is in a very small and restricted circle…

Since this time the news that I have for you have a lot to do with our lab, of course I am even more motivated to get you all enthusiastic about the findings and their big future potential!!

So, very briefly (since I will attache much more detailed links…):
What some people in our lab – and other labs too – have been working on for the past years is to generate human heart cells from human embryonic stem cells (hES cells). This has been possible before, but up till now no one has been able to understand how this process works precisely. Also, no one has been able to generate these cells in high enough numbers or with a high purity from hES cells. These are very crucial things if we ever want to obtain and use such cells for replacement therapy. A very detailed study and protocol for these processes has been published in the journal nature yesterday!
This is looking into the future really, but together with the recently described iPS cells (cells that have been generated from normal adult skin cells and turned into cells that behave like ES cells) we will be able to generate all kinds of patient specific cell types! This said, it might take a little while still…

♥ Globe and mail had a quite good summary of the story (with a remarkably poetic title ;):
http://www.theglobeandmail.com/servlet/story/RTGAM.20080423.wheart24/BNStory/Science/home xx
♥ Sometimes even scientists make it to TV – here is what Gordon our boss (in his most serious appearance…), has to say about his story:
http://watch.ctv.ca/news/latest/master-heart/#clip48231

♥ This is an example of the human cardiomyocytes, generated form hES cells. I think its amazingly beautiful! Enjoy: http://news.bbc.co.uk/2/hi/health/7361250.stm

♥ And for the really brave ones amongst you guys, here is the original publication in nature: http://www.box.net/shared/w1ndhvce8c

 

 

Boek: God’s Mercies

God’s Mercies gaat over een strijd in het koude Noorden, en een strijd van lang geleden. Begin zeventiende eeuw werd druk gezocht naar de Noord West Passage, een route boven Canada langs naar Indië, China en Japan. Zoals Willem Barendz zocht naar de route via het Oosten, langs Nova Zembla, zochten zijn collega’s uit Engeland en Frankrijk naar een route via de andere kant. De "strijd" tussen twee van hen wordt beschreven in dit boek. Het combineert mooi mijn interesse in de Gouden Eeuw, het koude Noorden en Canada, het speelt hier allemaal een rol, vooral omdat de Franse ontdekkingsreiziger Champlain als een van de grondleggers van Canada wordt gezien.

De andere hoofdrolspeler is Henry Hudson, een Engelse ontdekkingsreiziger, die in een voorafgaande reis in opdracht van de VOC de omgeving van het huidige New York verkende, en daarmee de basis legde voor de WIC kolonie op Manhatten, Nieuw-Amsterdam. Het boek "Island at the Center of the World" beschreef mooi zijn relaas. Na deze mislukte reis (want eigenlijk zou hij de Noord Oost Passage onderzoeken), besluit hij niet terug te reizen naar zijn opdrachtgevers in Holland, maar opnieuw een opdracht in Engeland te verkrijgen. Hij gaat op weg naar koud en onbekend terrein in een bootje van veertig meter, met twintig man aan boord. Het moet een behoorlijk onaangename man zijn geweest en zijn bemanningsleden zijn hem op een gegeven moment zo zat dat ze hem, met zijn zoon en een ander lid van de bemanning in de sloep zetten om van hem af te zijn. Helaas gebeurt dat in de huidige Hudson Bay, de koude en meestentijds bevroren binnenzee boven Canada. Er is nooit meer iets van hem vernomen…

Recensie:

Twinned tales of exploration
KEN MCGOOGAN, NOVEMBER 17, 2007

The centuries-long quest for a navigable Northwest Passage spawned numerous catastrophes. Expeditions led by Jens Munck, James Knight and Adolphus Greely famously ended in disaster, and John Franklin contributed two well-known calamities. Apart from the final Franklin tragedy, however, no dreadful demise looms larger in the Canadian imagination than that of Henry Hudson. The image of Hudson set adrift in a small boat with seven men and a boy, all victims of a mutiny in a forbidding landscape, haunts anyone awake to the nightmare history of northern exploration. That moment is at the heart of God’s Mercies, an ambitious new work by Douglas Hunter, who honed his chops writing
business books.

 

By setting the tragedy of Hudson against the happier story of Samuel de Champlain, his French contemporary, Hunter has produced a compelling historical narrative. The story begins in 1611, when the British ship Discovery arrives off the coast of Ireland, manned by eight starving Englishmen. The previous year, under the leadership of Hudson, the ship sailed from England carrying 22 vigorous men. Clearly, the surviving eight have some explaining to do.

While piecing together "the truth" of the voyage, complete with context, Hunter proves both a meticulous researcher and an accomplished storyteller. Early on, with a few deft strokes, he establishes 17th-century London as a city of 200,000 spilling beyond its medieval walls, with London Bridge providing a "gruesome, ever-replenishing display of the decapitated heads and other severed body parts of convicted criminals and traitors."

What else do we need to know? Having set his narrative in motion, Hunter brings Hudson to life by sketching his three previous voyages of discovery. Twice, the captain had "egregiously defied his sailing directions" to make a dash for the Northwest Passage; on one occasion, after sailing farther north (above 80 degrees) than anyone yet, he had taken his ship 500 miles off course for reasons of his own.

Hudson emerges as a riveting protagonist: competent, ambitious and obsessed, utterly enthralled by the "fever dream" of discovering the Northwest Passage. Although he showed exemplary care for the health of his crew, Hudson belonged to the same swashbuckling tradition as Martin Frobisher: He feared nothing, took calculated risks and regarded the merchants who financed his voyages as inescapable encumbrances.

When the Discovery sails in 1610, Hunter brings us along, first to Iceland and Greenland, where Hudson’s machinations inspire tension and acrimony, and then through the "Furious Overfall" into the great, undiscovered expanse of water now known as Hudson Bay. After surviving a harsh winter in the southern reaches of that bay, Hudson continues to probe the coastline for a route to the Northwest Passage. A couple of well-drawn crew members, fearful of a second winter and furious about certain arbitrary decisions, judge this delay intolerable and lead the infamous revolt.

The mutineers force Hudson, his teenage son John and seven men into a small boat, and then sail away to further misadventures. The nine "shunned souls," Hunter tells us, vanish from the historical record – "except, it would seem, for John Hudson." And here, almost halfway through the book, the author takes a calculated risk of his own: He abandons Henry Hudson as protagonist.

In Part Two, he takes up the story with Samuel de Champlain, a Frenchman who has been searching for a mid-continental passage by canoeing the rivers and lakes that feed into the St. Lawrence River from the northwest.

The main ink between the two protagonists is John Hudson, son of Henry. From one of his young scouts, Nicolas de Vignau, Champlain has learned that an English boy has been taken prisoner by some Algonquin Indians, the Nebercini, who live at the bottom of a great bay. By 1613, having read an account of the disappearance of the Discovery, Champlain has deduced who this boy must be – and travels north to find him, and so to save his own career.

God’s Mercies is enough of a page-turner that it would be wrong to reveal how this plays out. Suffice to say that, thanks to his skill as a craftsman, Hunter makes the story work. Having taken a high-stakes gamble by splitting his book in two, the author otherwise leans to caution.

He invites readers to "picture what 22 men and a ship’s boy might endure in such a rude barrel of a vessel, in such a place," and evokes the perpetual dampness, the mean wooden berths, the heavy coughing; but never does he move closer than that to writing a scene, although several
vivid ones beckon.

While eschewing cutting-edge pyrotechnics, Hunter holds our interest because he avidly engages with his material. He wrestles with every aspect of the story and formulates his own judgments, observing, for example, that when, toward the end, the captain left the ship to go exploring in a small boat, "no aspect of the Discovery voyage was stranger, and would be less appreciated for its strangeness, than this single, seemingly reckless decision by Hudson."

Anyone who has read this far will be interested to learn that, according to the recently published anthology Adventurous Dreams, Adventurous Lives, edited by Jason Schoonover, an oral tradition suggests that Hudson and half a dozen marooned men journeyed 40 miles inland from James Bay before getting massacred. This dovetails with Champlain’s search for the English boy, and suggests a possible reason why certain of his "allies" behaved the way they did at a critical juncture. Bottom line? God’s Mercies is entertaining, enlightening and significant: Bravo!

Last year, Ken McGoogan won the Pierre Berton Award for History and the UBC Medal for Canadian Biography. In 2008, he will publish Race to the Polar Sea, and BBC and History Channel will air a documentary based on his book Fatal Passage.

In de BMJ – update

 

 

 

Hiernaast, op de webpagina over patient safety van de World Health Organization.

Maar verder ook:

– The United States Department of Health & Human Services

– Klinik für Allgemein-, Viszeral- und Endokrine Chirurgie

– Safer Health Care (.co.uk)

– Australian Health Information Technology*

– American College of Emergency Physicians

– Australian Patient Safety Bulletin

*De mijnheer van de Australian Health Information Technology blog vindt dat we een grote hoop onzin verkopen (an absolute load of rubbish), maar dat vinden wij eerlijk gezegd ook van zijn commentaar. Hij heeft namelijk niet echt goed gelezen en eigenlijk is hij het gewoon met ons (en wij met hem, vooruit) eens.

 

Necrologie

Zoals in meer landen, is het ook hier gebruikelijk om na het overlijden van iemand een groot stuk in de krant te plaatsen waarin het leven van de overledene wordt besproken. De Globe besteed daar dagelijks zeker een hele pagina aan. Zo’n stuk hoeft niet direct na het overlijden geplaatst te worden, soms zit er een paar maanden tussen. Alhoewel het meestal ouderen betreft, komt het geregeld voor dat ook aan een jong overledene een stuk wordt gewijd. Soms is het een kleine roman, die het leven beschouwt en er de markante onderdelen uithaalt en vergroot. Soms zijn ze erg mooi, veelal een beetje aanstellerig en gelijkhebberig. Veelal is de tekst voor ons, de afstandelijke aanschouwer, ook niet erg relevant. Vaak is er een hele opsomming van familieleden die achterblijven, met aandacht voor de speciale band die de overledene met deze persoon had. Vandaag stond er een mooi, en tegelijkertijd ook spannend en interessant voorbeeld in de krant dat ik jullie niet wil onthouden.

In September is Ella Manning overleden. Ik kende haar ook niet, ze werd bijna honderd en één, maar het was wel een markante dame. In 1935 verliet ze huis en haard in Montreal toen Noordpoolonderzoeker Tom Manning haar een telegram stuurde, dat er drie maanden over deed, "Als je me deze zomer voor twee jaar in Cape Dorset zou willen vergezelen, dan zou ik dat erg op prijs stellen". Ze had de man een keer ontmoet en Cape Dorset ligt in het poolgebied op het koude Baffin Eiland, maar ze pakte een koffertje en ging. Geweldig! Samen brachten ze het eiland in kaart en inventariseerden er de vogelstand.

Dat alles staat in haar bijna pagina-grote obituary dat ik vandaag las. Ik was gefacineerd en kon het dan ook niet laten het boek dat ze er in ’42 over schreef op te zoeken en te bestellen, later dus meer. Nu alvast haar necrologie, voor de geinteresseerden:

 


 

ELLA MANNING, 100: NURSE, TEACHER, WRITER, ADVENTURER

Arctic pioneer married famous explorer on strength of a telegram

In 1938, she dropped everything and sailed north to wed a man she scarcely knew. Her honeymoon with the ‘Lone Wolf of the Arctic’ was spent mapping Baffin Island

Special to The Globe and Mail; Globe and Mail archives

OTTAWA — When Ella Manning told her family and friends she was pulling up stakes and moving to the North to marry Arctic explorer Tom Manning, everyone tried to convince her not to go.

Seven decades ago, in the 1930s, well-brought-up ladies just didn’t do something so adventurous and outrageous. Determined to go her own way and do exactly as she pleased, Mrs. Manning didn’t care what anyone thought. She was 32 and felt she was meant to share Mr. Manning’s life in the Arctic, and that’s all there was to it.

His marriage proposal was a bit unconventional, to say the least. There was no courtship or declaration of undying love on bended knee. Instead, in April, 1938, she found a telegram waiting for her at her Montreal home. "If you wish to join me at Cape Dorset this summer for two years I shall be pleased. Think well. Fools rush in. I shall not be able to receive a reply. Tom Manning."

Mr. Manning, an ornithologist and explorer known as the "Lone Wolf of the Arctic," had asked an Inuit man to take his offer to the nearest radio transmitter. That took three months, but she eventually received it.

That was all the adventurous Ella, known as Jackie or Jenny to her friends, needed to start making plans. She had met Mr. Manning in 1935, and not seen him since, but she was content. Thoughts of buying a wedding dress and trousseau never entered her head. Her belongings, including a stock of toothbrushes, filled just half of a small kit bag, she wrote in her 1943 book, Igloo for the Night.

Packing was the easy part. After that, she had to convince the Hudson’s Bay Company to assign her a berth on one of its ships, the Nascopie, due to sail from Montreal in early July on its annual journey to HBC posts. That was the hard part because various officials, amazed at her request, seemed to enjoy giving her the runaround on "general principles," she wrote.

"No white woman had ever gone to the Arctic to live away from the posts; it was madness to try and keep up with the travels and share the hard life of the man who had asked me to go. So they made excuses: Mr. Manning had not been heard of for a long time, and they didn’t know where he had gone."

One unidentified HBC official was even worried that Mrs. Manning would not be able to replenish her makeup. "What will you do for fresh supplies of face powder, nail polish and cosmetics generally?"

Mrs. Manning put him in his place with a characteristic, no-nonsense answer: "No one is going to know if I powder my nose or not. And, as for nail polish, I think its lack will be no great hardship."

As for her family and friends, they "shook their heads gravely, and pondered to themselves – I’m sure they did – the improbability of my ultimate survival among the terrifying perils and hardships of an unknown land."

In the end, she sailed on the Nascopie on July 8, 1938. Sixteen days later, on July 24, she reached Cape Dorset. The wedding ceremony was conducted on board by the Bishop of the Arctic, Archibald Fleming. The best man was the son of Lord Tweedsmuir, then governor-general, who was a passenger. The ring came from a copper engine fitting. "My old Harris tweed suit took the place of satin and lace," wrote Mrs. Manning. "I couldn’t find my one-and-only pair of gloves. There were no flowers and music."

For a honeymoon, she helped her husband to continue his task of mapping the west coast of Baffin Island, and gathering bird specimens for museums down south. A larger-than-life figure who spoke sparingly, Mr. Manning begun exploring the north in 1932, when he was just 21.

Now he had a partner in his new wife. Travelling in her husband’s tiny boat, the Polecat, and later by dog sled, Mrs. Manning quickly learned to do without the perks of civilization she’d been used to. "Goodbye to clean white sheets," she wrote ruefully. She wore a shirt, breeches and a duffle dicky, a parka-like garment. Outer pants were made of seal or bear skin. Boots were sealskin.

Their epic journey was a perilous one. "The country where we proposed to live was unknown to us, but also to the native who accompanied us. We expected to be at least 300 miles from the nearest HBC post, and the supplies we were taking with us would have to last, with few additions, for over a year. There were no natives within 250 miles of us in any direction. All of this I accepted without a qualm."

The tiny Polecat was crammed with supplies: Flour, butter, jam, milk, tobacco, pemmican and about 800 litres of fuel. Also on board were seven dogs to pull the sled, and four puppies. More puppies were born later.

Mrs. Manning quickly learned the many skills needed to survive in the Arctic, where the temperature in winter can dip to -40 and the weather can turn treacherous in a heartbeat. It took her seven attempts, but she finally made a pair of fur mittens. She learned how to keep a blubber lamp – essential to produce heat and light in an igloo or tent – burning, and how to make bannock, a dietary staple.

She often went for a walk at midday to escape the "smell and squalling and general offensiveness of the tent," accompanied by a black-and-white puppy named Mephistopheles "who looked uncommonly like a little devil and who loved me and nobody else."

Looking around her, Mrs. Manning was struck by the grandeur of the North. "Everywhere was silence except for the cracking of the ice with the rise and fall of the tide. Occasionally, although no hostile sound broke the eternal frozen emptiness, I felt that I was being watched. Doubtless I was, but it was not the eyes of hare or fox that I sensed. I felt a Presence, something was observing, coldly judicial."

It was easy to let her imagination run riot, she wrote. "There was such supreme, desolate, foreign indifference towards my own puny insignificance; the longer I remained in the north, the more I realized how little the north cared for my life or death. I was not of any importance. Nowhere was there a shelter for the night, unless it was built with our hands; never was there food or warmth unless secured through our own unremitting efforts. There was no rest from the struggle to keep body and soul together."

It was a long way from her Nova Scotia childhood. After growing up on a farm, she attended Dalhousie University in Halifax and graduated with a degree in history and Latin in 1930. After that, she moved to Montreal and worked as a nurse and as a teacher.

Along the way, she met the dour but charismatic Mr. Manning and something clicked. Their meeting turned out to be a singular experience, in more ways than one. After joining him at Cape Dorset, they spent almost two years together while surveying, and seldom encountered another human being. Finally, her husband had a disturbing dream, wrote Mrs. Manning in Igloo for the Night, and that impelled them to return south by dog sled to Cape Dorset. They arrived on Jan. 2, 1940, to be told that the Second World War had begun.

Eager to participate in the war effort, Mr. Manning continued around the Foxe Basin on a journey by boat and dog team that covered 3,200 kilometres and lasted just over a year. When they arrived at Churchill, Man., to take a train south, he met a United States Air Force officer who asked whether the story he had heard about Mr. Manning’s killing a polar bear with a boning knife was true. Mr. Manning replied, "It was not a very big bear."

He subsequently enlisted in the Royal Canadian Navy and helped direct the building of Arctic airfields and worked on developing cold-weather clothing.

Meanwhile, Mrs. Manning spent most of the war in Ottawa. When peace returned she went back to the North while he, under the auspices of the Geodetic Survey of Canada, established ground control points for an RCAF aerial photographic survey. A Summer on Hudson Bay, Mrs. Manning’s account of the undertaking, was published in 1949.

In the late 1960s, the Mannings separated but never divorced. Mrs. Manning remained on good terms with her husband until his death in 1998, and spent her remaining years in Ottawa.

ELLA MANNING

Ella Wallace Jackson Manning was born Oct. 26, 1906, in Mill Village, near Shubenacadie, N.S. She died of congestive heart failure in Ottawa on Sept. 25, a month short of her 101st birthday. Her husband predeceased her.

Nieuwe foto’s

Wellicht ben je benieuwd naar de onderwerpen in de foto’s, hier een klein overzicht.

Rustpauze tijdens onze fietsvakantie in Vermont.
Mijn aanwijzing voor de fotografe was overbodig.
Uitzicht over Lake Champlain, vanuit dezelfde rustplaats, vlakbij Shoreham.
Picnic avond op de Toronto Islands, afgelopen zomer, uitzicht op een voorbijvarende ferry en de stad…
Pier in Halifax, tijdens ons bezoek in het voorjaar.
Sas bewondert de kledingrekken in Kensington Market.
Het is herfst, Kleinburg vorig jaar.
Foto van Lonneke, met Sas op weg naar Algonquin Park.
Trammetje op Dundas, ter hoogte van Spadina Ave.

——————

 

Boek: A few Acres of Snow

De Franse en Indiaanse oorlog is de vierde in een serie van koloniale oorlogen tussen de Fransen en de Britten die bekend staan als de Franse en Indiaanse oorlogen. Deze oorlog liep gelijktijdig met de Zevenjarige Oorlog (1756 – 1763), maar begon eigenlijk al in 1754 toen een Britse expeditie onder luitenant-generaal Edward Braddock een campagne begon tegen de Fransen en hun indiaanse bondgenoten. Deze expeditie liep in een hinderlaag bij Monongahela en werd verpletterend verslagen. De oorlog verliep in de eerste jaren rampzalig voor de Britten omdat deze niet waren ingesteld op een oorlog in de Noord-Amerikaanse wouden en omdat ze over te weinig goed geoefende troepen beschikten. De indiaanse bondgenoten beschikten over soldaten die wel bekend waren met lichte infanterie-tactieken. Bovendien raakten de Britse generaals na elke tegenslag dusdanig in paniek dat ze zich meteen terugtrokken in hun forten.

De bekendste belegering is die van het Fort William Henry, dat in 1757 door de Fransen werd ingenomen. De belegering is bekend geworden door het boek The Last of the Mohicans dat ook is verfilmd. De overwonnen Britten mochten zich terugtrekken maar werden op hun terugtocht keer op keer door de wraakzuchtige indianen aangevallen.

In 1758 verscheen er een andere Britse generaal ten tonele, de jonge officier James Wolfe. Vastbesloten om de Fransen definitief te verdrijven begon hij een agressieve campagne. In 1758 was hij betrokken bij de verovering van de vestingstad Louisbourg. Uiteindelijk wist hij het Franse leger in 1759 definitief te verslaan in de Slag om Québec. In 1760 gaven de Fransen zich over, in 1763 werden bij de vredesbesprekingen (Vrede van Hubertusburg) de koloniën definief aan de Britten toegewezen.

In 1763 organiseerde het stamhoofd Pontiac een aantal stammen in een verbond met als doel de Britten te verdrijven. Echter, na wat aanvankelijke successen bloedde de opstand, die bekend werd als "Pontiac’s Rebbellion" dood en verspreidden de stammen zich in 1764 weer. Pontiac werd vermoord. De opstand was geen succes geweest maar gaf wel aan dat de vrede in Noord-Amerika erg broos was. De vele gevechten hadden de Indiaanse stammen veel mensen gekost, en deze klappen kwamen de kleine gemeenschappen, in tegenstelling tot de opbloeiende blanke gemeenschappen, maar moeilijk te boven.


A panoramic history of the savage conflict between England and France in pre-Revolutionary America

With his celebrated sense of drama and eye for colorful detail, acclaimed military historian Robert Leckie charts the long, fierce conflict between England and France in their quest for supremacy in pre-Revolutionary America. Packed with profiles of all the major players—including George Washington, Samuel de Champlain, William Pitt, Edward Braddock, Count Frontenac, James Wolfe, Thomas Gage, and the nobly vanquished Marquis de Montcalm—this book chronicles the great colonial wars and the decisive French and Indian Wars (the Seven Years War). Leckie shows not only how the New World came to be such a fiercely contested prize in Western Civilization, but why we speak English today instead of French—and reminds us how easily things might have gone the other way.

Boek: The Wal*Mart Effect

Charles Fishman schreef een goed gedocumenteerd verslag, zonder vooringenomen standpunten. Hij beschrijft het ‘Wal-Mart-effect’ als een invloed die zowel positieve als negatieve kanten kan hebben. Enerzijds zijn bijvoorbeeld de prijzen zo laag dat een gemiddeld gezin er twee maanden langer boodschappen kan doen dan bij de concurrentie; anderzijds loopt een kwart van de medewerkers onverzekerd rond omdat het bedrijf geen premies wil betalen.

‘Europa was al huiverig voor die agressieve overnamemachine met zijn winkels van soms wel vier voetbalvelden groot. Alles is er te koop: van verse aardbeien tot pistolen en van tropische vissen tot terreinwagens. Wal-Mart wil "overal in Europa" nieuwe winkels openen en Europese warenhuisketens opkopen’ (de Volkskrant). Deze business case is van belang voor iedereen die interesse heeft in de invloed van het bedrijfsleven op onze samenleving en algemeen-economische principes.

 

 


Recencie uit FEM-Business
Uit het blad | 20-07-2006 08:44 | Robert van den Oever


De wurggreep van Wal-Mart
Wal-Mart is het machtigste supermarktconcern ter wereld. Hoe is dat ontstaan?

Sidderingen trekken door een gemeente als supermarktconcern Wal-Mart zijn komst aankondigt. Lokale detaillisten worden kapotgemaakt door de lageprijsstrategie van de Amerikaanse supermarktreus. Hoe is het mogelijk dat Wal-Mart zo machtig is? Charles Fishman probeert in The Wal-Mart effect het antwoord op die vraag te geven.

Opvallend is dat ook Fishman in zijn boek siddert en beeft voor de grootmacht Wal-Mart. Zijn zoektocht naar het geheim van het supermarktconcern is maar ten dele kritisch. De toonzetting is over het algemeen bewierokend over hoe Wal-Mart erin is geslaagd om op het hele retailklimaat zijn stempel te drukken.

Het succes ontstaat doordat Wal-Mart zich invecht met prijzen die voor het hele assortiment altijd lager zijn dan die van de concurrent. De aanzuigende werking daarvan is vanzelfsprekend. Concurrenten zien zich gedwongen hun prijzen te verlagen. Uiteindelijk komt het algehele prijsniveau structureel lager te liggen en is niemand in staat dat weer omhoog te krijgen.

Wal-Mart beïnvloedt niet alleen de retail, ook de fabrikanten waar het inkoopt komen in een wurggreep terecht. Het concern dwingt zijn leveranciers tegen almaar lagere prijzen te leveren. Dat strekt zich zelfs uit tot aan de fabrikanten waar Wal-Mart niet inkoopt. Ook zij kunnen het zich niet meer permitteren duurder te leveren aan andere. Het gevolg is dat fabrikanten zich in de meest onmogelijke bochten moeten wringen om hun productiekosten te verlagen. Wal-Marts immense volume is de doorslaggevende factor. Per jaar behaalt het concern 312 miljard dollar omzet, evenveel als zijn drie grootste concurrenten samen.

Maar steeds klinkt bewondering door in het boek. Zelfs als er een aankondiging komt van een kritisch gedeelte – ‘Iedere prijsverlaging betekent een trap in de maag van een werknemer ergens ter wereld’ – maakt Fishman dat niet waar.

Eén keer geeft de auteur een mooi voorbeeld van hoe het anders kan. Hij laat een fabrikant van grasmaaiers en tuingereedschap aan het woord die weigert te leveren aan Wal-Mart. De fabrikant wil kwalitatief goede grasmaaiers leveren die in Amerika gemaakt zijn tegen een prijs die daar bij past. Hij ‘verlaagt’ zich niet tot uitbesteding naar Azië en het gebruik van inferieure materialen om de prijs te drukken.

Want daar draait het op uit: Wal-Mart leidt tot armoede, verschraling. Bij zijn werknemers, maar ook bij de artikelen die de miljoenen bezoekers per jaar in hun boodschappenkarretje leggen. Neem de fiets. Geen enkele fiets die in Amerika wordt verkocht, wordt daar nog gemaakt. Ze komen allemaal uit China. Omdat Wal-Mart voor een fiets gewoon niet wil betalen wat een in de VS gebouwde fiets kost.

OORDEEL
De verwachting van een kritische analyse over de denkwijze waarmee Wal-Mart groot is geworden, wordt niet waargemaakt. De toon die beklijft is er een van onderdanige bewondering. Misschien typisch Amerikaans, maar niet datgene wat je wilt lezen over een eigenzinnig en machtig bedrijf als Wal-Mart.

XXXXXXXXXX

 

Boek: The Wreckage

Het boek behandeld de onmogelijke liefde van de (katholieke) Wish voor de mooie (protestantse) Sadie in Newfoundland (vandaar) net voor de oorlog. Hij moet vluchten en komt in Japan terecht als gevangene, zij gaat hem achterna maar strand in St John en ontmoet daar een ander, nadat haar wordt bericht dat Wish dood is. Pas 50 jaar later ontmoeten ze elkaar weer. Het boek boeit tot het einde met de vraag of ze elkaar alsnog krijgen, de ontmoeting komt er, maar mist elke beloning…

Recensie
Michael Crummey starts off strong, but then lives up to his name

Riveting. For the first 200 pages of Michael Crummey’s The Wreckage I was absolutely enthralled. The language of the novel, pure poetry, and the pacing, right up until the writer went nuclear, kept my fingers turning the pages. But then Crummey dropped the bomb and a mushroom cloud eclipsed the novel’s ending.

The Wreckage begins as a Romeo and Juliet-style love story. Two Newfoundlanders – Wish Furey, a Catholic, and Mercedes Parsons, a Protestant – fall in love during a visit to the Cove. Their profound sexual desire and adolescent infatuation for one another takes place against the backdrop of WWII, just prior to Newfoundland joining Confederation.

Crummey’s writing is fine-tuned and authentic. He hits the bull’s eye when he writes about youth’s passion and desire. "He spent the rest of the day down on Clive’s stage and went back to Mrs. Gillard’s for his supper," he writes. "Stepped out for a walk just as it was coming on dark. He and Mercedes had kissed before she left him that morning and he let his hands drift over her, knowing she would have let him touch her anywhere he chose. And it was touching her he had in his head as he walked down behind Mercedes’ house to sit beyond the riddle fence."

But when locals catch wind of the young couple’s passion, Wish is driven from the Cove by intolerance shaped into threat. He joins the British army and after the fall of Saigon finds himself suffering through the deprivations of a prisoner of war camp near Nagasaki. Meanwhile Mercedes turns her back on her family and settles in St. John’s to await the return of the man she loves.

Crummey is a superb writer whose chronicles of life in a Japanese POW camp are gut wrenching. One guard in particular, Nishino, has a hard-on for Canadians because he grew up in British Columbia – the humiliations he and his family suffered there are the fodder that make this sadist tick. Throughout his internment, until the bomb is dropped on Nagasaki, Mercedes is the vision that keeps Wish alive. But after the nuclear weapon is dropped on the Japanese city, the novel falls apart. The intensity vanishes; Wish, believing that he only has months to live, has a fellow soldier write a letter to Mercedes that says he’s died from radiation exposure. Simultaneously, Mercedes finds herself pregnant with another man’s child.

Although Wish and Mercedes meet again 50 years later, my interest in their stories had long since waned. Had Michael Crummey ended the novel after the A-bomb fell on Nagasaki, it might have resonated as a classic. Instead what follows rings painfully hollow compared to the drama that preceded it.

 



Michael Crummey (born November 18, 1965) is a Canadian writer.

Born in Buchans, Newfoundland and Labrador, Crummey grew up there and in Wabush, Labrador, where he moved with his family in the late 1970s. He began to write poetry while studying at Memorial University in St. John’s, where he received a B.A. in English in 1987. He completed a M.A. at Queen’s University in Kingston, Ontario, in 1988, then dropped out of the Ph.D. program to pursue his writing career. Crummey returned to St. John’s in 2001.

Since first winning Memorial University’s Gregory J. Power Poetry Contest in 1986, Crummey has continued to receive accolades for his poetry and prose. In 1994, he became the first winner of the Bronwen Wallace Memorial Award for young unpublished writers, and his first volume of poetry, Arguments with Gravity (1996), won the Writer’s Alliance of Newfoundland and Labrador Book Award for Poetry. Hard Light (1998), his second collection, was nominated for the Milton Acorn People’s Poetry Award in 1999. 1998 also saw the publication of a collection of short stories, Flesh and Blood, and Crummey’s nomination for the Journey Prize.

Crummey’s debut novel, River Thieves (2001) became a Canadian bestseller, winning the Thomas Head Raddall Award, the Winterset Award for Excellence in Newfoundland Writing, and the Atlantic Independent Booksellers’ Choice Award. It was also shortlisted for the Giller Prize, the Commonwealth Writers’ Prize, the Books in Canada First Novel Award, and the IMPAC Award. His second novel, The Wreckage (2005), has been longlisted for the 2007 IMPAC Award.

Crummey’s writing often draws on the history and landscape of Newfoundland and Labrador. The poems and prose in Hard Light are inspired by the stories of his father and other relatives, and the short stories in Flesh and Blood take place in the fictional mining community of Black Rock, which strongly resembles Buchans. Crummey’s novels in particular can be described as historical fiction. River Thieves details the contact and conflict between European settlers and the last of the Beothuk in the early 19th century, including the capture of Demasduwit. The Wreckage tells the story of young Newfoundland soldier Wish Fury and his beloved Sadie Parsons during and after World War II.

Novels:

 

  • River Thieves (2001)
  • The Wreckage (2005)

Politiek en verantwoording

Dat heeft natuurlijk ook te maken met het districten stelsel dat hier bestaat. Een parlementslid (voor de staat of provincie) of gemeenteraad lid vertegenwoordigt een stadsdeel, wijk, dorp of gebied. Hij of zij komt daar vandaan of is er bekend en heeft ook een kantoor, waar je binnen kunt lopen en vragen kunt stellen. In verkiezingstijd is het de plaats waar vandaan de campagne door de kandidaten wordt gevoerd.

Deze week viel de verantwoording van Olivia Chow in de bus, Een vier pagina’s tellende folder, deels rapporterend, deels informerend en natuurlijk wervend. Ze vertelt wat ze belangrijk vindt en welke moties ze heeft ingediend. Ik vind dit wel een aardig voorbeeld voor Nederland, want deze info ligt nu bij iedereen in de bus, in Nederland hoor je politici alleen als je ze op een partij vergadering bezoekt, ze herkozen willen worden of het land intrekken…

Het hele document in pdf…

O ja, interessant detail is wel dat Olivia Chow de vrouw is van Jack Layton, de leider van de NDP. Ze zijn het eerste echtpaar dat in het parlement zit. Eerder zaten ze al samen in de gemeenteraad va Toronto.

De leden van het parliament kun je opzoeken, zie website. Ook is daar te vinden waar Olivia Chow haar kantoor heeft, en verder is er aangegeven hoe haar "constituency" (district) er uit ziet.