Canadese intocht

Uit de NRC van vandaag, zo herkenbaar:

Hun hotel aan de Herengracht dat ze zelf hadden uitgezocht, bleek matig. De entree glom uitnodigend, maar op de hogere verdiepingen lag een sleetse vloerbedekking en een van de kamers was ronduit vuil. Midden in de nacht was er hinder van joelende mensen in bootjes op het water. Ook de klok van de Westerkerk bleek slecht voor de slaap. In een restaurant op het Rembrandtplein moesten ze op vrijdagavond drie uur op hun maaltijd wachten; ze konden er niet met goed fatsoen weglopen omdat ze geïnviteerd waren.

Een beetje beschroomd vroeg ik hun later hoe ze Amsterdam gevonden hadden. Wonderful, riepen ze unaniem.

De oudsten waren dolenthousiast over het stadsschoon, hun kinderen prezen de levendigheid van de stad en de informele omgangsstijl van de bewoners, en de kleinkinderen raakten niet uitgepraat over het uitgaansleven. Vooral de jongeren hadden zich voorgenomen zo gauw mogelijk terug te keren om de stad beter te leren kennen.

Ze kwamen allemaal uit Toronto en omgeving – toch niet bepaald een achterlijk gebied.

Tewijl ik hun tevredenheid peilde, vroeg ik me af of kankeren misschien een bij uitstek Nederlandse gewoonte was. Voor ‘ons’, als ik even mag generaliseren, zou zo’n matig hotel en beroerd restaurant reden zijn om een hele stad, misschien wel een heel land, te diskwalificeren, maar zij kozen blakend van levenslust – de oudste was 83 jaar – voor de positieve aspecten.

Die ‘canals’, dat was toch een streling voor het oog? En hadden ze een avond eerder niet prima gegeten op een ander adres? Gevoelens van onveiligheid ’s avonds laat? Hoezo, ze hadden niks bijzonders gemerkt, we dachten toch niet dat er in Toronto nooit eens iets gebeurde? Leuk trouwens, die studentenbetoging die ze overdag hadden meegemaakt, de Canadese studenten waren heel wat slomer.

Hartelijk dank, zei ik, ik zal het doorgeven aan de rest van Nederland, waar nog wel eens gedacht wordt dat Amsterdam een soort Sodom en Gomorra is waar op elke straathoek een beroving of verkrachting wacht.

Toen was het, op Belgische grond, tijd voor de familiereünie zelf. Daar kwamen weer heel andere gevoelens boven.

We wisten dat mijn schoonzus, in de jaren vijftig met haar man naar Canada geëmigreerd, haar Nederlandse familie altijd gemist had, hoe goed ze verder ook geïntegreerd was. (Haar man was inmiddels overleden en ze was met een Canadees hertrouwd). Maar wat mij opviel was dat ook de tweede generatie – haar twee dochters – de reünie soms zeer emotioneel onderging. Het waren inmiddels vrouwen van omstreeks de vijftig: echte Canadezen, hardwerkende mensen wier kinderen nooit eerder in Nederland waren geweest. Toch hadden deze vrouwen het gevoel altijd wat ontbeerd te hebben: een, of beter ‘de’ familie. En ook al bezwoeren wij hen dat je ‘de’ familie nooit moest idealiseren („jullie moesten eens weten!”), toch werd de bijeenkomst voor hen ook een confrontatie met een stukje gemist leven.

Maar klágen deden ze niet. Daarvoor waren ze te veel Canadees geworden.

Canada backpedals on bicycle import tax

The phone call came a few hours after The Globe and Mail reported on its website that the government’s demand for duties could undermine the Dutch bike program at the 2010 Olympics.

The Dutch government plans to bring 425 bikes to the Games to promote cycling as a healthy lifestyle and a feasible means of sustainable transportation.

They are to be available at Holland Heineken House, its hospitality centre in Richmond, for fans to go to the nearby Olympic Oval for speed-skating events or to cycle around Vancouver. Also, Dutch staff at Heineken House can pedal to their hotels.

The sturdy, all-weather bikes, provided by the Netherlands’ national railway, are also to be used in an event promoting cycling in early February before the Games begin. In the original plan, they were to be donated to a local charity afterward.

Canada had introduced regulations for the Games that allowed sporting goods to be brought into the country without paying import taxes – provided the equipment is exported after the competition.

Canadian officials, when asked if the duties could be waived if the bikes remained in Canada, at first said no. But they finally worked out a solution that will enable the Dutch to give some of the bikes to a charity, Mr. Koedood said. The remaining 400 will be sent back to the Netherlands.
Canadian Border Services Agency did not respond yesterday to a request for an interview on the import duties.

Mr. Koedood said Dutch officials were satisfied with tax concessions for only a small portion of the bikes, each of which cost around $800. He was diplomatic about how Canada handled the matter:

"Being in government myself, I can appreciate that it is sometimes difficult to have new rules and regulations … My time and attention is focused on solutions, and I think we are reaching those solutions. It took more time than anticipated, but we’re getting there."

 

Related news

Hoop verdwenen

Of waren het toch de koppies van de Mariekes en Anne die die aandacht trokken. Het was in elk geval een gekkenhuis. Nederlanders bevolkten drie kroegen op dit stille stukje van King Street. Sas had tijdens haar laatste bezoek in Nederland behoorlijk ingeslagen en haar oranje ballonnen, slingers en Heidi-staartjes vonden gretig aftrek. Maar Appie’s welpje was wel het meest populair.

De verwachtingen waren hoog gespannen, en de meesten voorspelden een eclatante overwinning voor onze leeuwen in Bazel. Maar na enkele minuten werd duidelijk dat er met dit Russische team niet te spotten viel, en derhalve werd het rustiger in de kroeg. Driehonderdvijftig Nederlanders en allerlei volk met Hollandse wortels, keken steeds meer gespannen toe.

Het werd een zinderende wedstrijd, maar langzaam werd duidelijk dat de jongens dit niet zouden gaan trekken. De journalisten roken een nog mooier verhaal; drama. En de camera’s werden bij ieder shot op ons gericht en afgevuurd, één oog op de TV, het andere op ons gericht, vinger op de ontspan knop. Onze namen werden genoteerd, zodat een correcte weergave in de krant zou plaatsvinden. Tot slot vroeg CTV News nog naar mijn analyse, maar er kwam niet veel meer uit, schor en teleurgesteld stamelde ik nog een paar woorden in de onder mijn neus gedrukte microfoon.

De 1-1 bracht de hoop even terug, zoals de Sun mooi opmerkt, maar de uiteindelijk 3-1 in de verlenging maakte een eind aan de Nederlandse aspiraties, en de Russen gingen door naar de halve finale, eerlijk gezegd, terecht, ze speelden geweldig…

En toen die foto-editor een keuze moest maken uit die tientallen foto’s, koos hij niet voor niets voor de meisjes en niet voor zo’n ouwe lul. Het blijft de Sun, nietwaar…


(zie ook hier)

Affaire

Het begon allemaal vorig jaar toen Maxim Bernier, een jonge frisse politicus uit Quebec, die altijd sympathiek lachend met stevige tred door het beeld loopt, als minister werd aangesteld. De vrijgezel baarde opzien toen hij bij zijn installatie verscheen met een mooie donkere schone, in een weinig verhulende jurk. Vanaf dat moment werd elk optreden van deze minister vergezeld van de dame in het rode jurkje, ook al werd de relatie begin dit jaar beëindigd.

De jonge minister gaf voldoende gelegenheid om zijn foto in de krant te krijgen, hij bekritiseerde onomwonden de Afghaanse regering en gaf hulpvliegtuigen weg voor Myanmar die niet beschikbaar waren.

De kritiek zwelde aan, maar Prime Minister Harper laat zich zelden uit het veld slaan, hij voert een stevig bewind, wij doen het goed en de oppositie moet niet zeuren. In een van zijn antwoorden noemde hij ze een stelletje bemoeiallen.

“I hear that one of my cabinet ministers has an ex-girlfriend,” Mr. Harper told reporters at a hastily called scrum Thursday. “It’s none of my business, none of Mr. Duceppe’s business, none of Mr. Dion’s business,” he said, referring to the leaders of the Liberal and Bloc Québécois parties. “Mr. Dion and Mr. Duceppe are quite a group of gossipy old busy-bodies,” the Prime Minister added.

Kort ervoor was bekend geworden dat de schone een interessant verleden had. Ze had tweemaal een relatie met Hells Angels leden, een van hen zat lange tijd gevangen, de ander werd vermoord. En ja, Hells Angels hebben hier dezelfde reputatie als in Nederland. Daar had de minister niet goed over nagedacht, en natuurlijk schreeuwde de oppositie moord en brand, “wat als de dame toegang had gehad tot vertrouwelijke documenten?”. Een maand lang broeide het.

Het geheel werd steeds meer een nationale rel, waarin zowel de dame als de minister het moesten ontgelden, het vragenuurtje werd ervoor opgeëist, maar de regering deed niets. Tot afgelopen zondag de dame van zich liet horen, ze was het zat het middelpunt te zijn van zoveel rumoer en maakte in een televisie uitzending bekend dat ze niet klein te krijgen is, dat ze zelfs werd afgeluisterd, en dat de minister een vertrouwelijk stuk bij haar liet slingeren. Er bleef de jonge minister niets anders over dan zijn ontslag aan te bieden, het vertrouwelijke stuk, een NAVO-document voor de vergadering in Boekarest, werd hem fataal. Deze uitkomst was natuurlijk al in gang gezet sinds de jurk, waarvan de dame in het interview beweerde dat het zijn keuze was.

Sinds maandag is de krant te klein, mijn serieuze Globe & Mail, barst uit zijn voegen met Bernier en Couillard verhalen. Maar het mooiste is eigenlijk wel hoe de vrouwelijke columnisten tekeer gaan tegen de dame en de naïeve minister.

Margareth Wente, altijd kritisch maar haar fotootje toont toch slechts een aardige huismoeder, schrijft de ene vileine zin na de anderen, op een wijze zoals alleen de Angelsaksen dat zo mooi kunnen, vertalen is onmogelijk: Waarom zijn de media zo fel, omdat ze die foto nogmaals willen plaatsen…

Why have the media gone so nuts over l’affaire Bernier? Simple. They get to run that picture again and again! The one with the fabulously good-looking boob. Okay, two boobs. One is barely contained by a dress that appears to be made from a handkerchief, and the other one is walking along beside.

En, had ze die jurk nu, maar niet gedragen… Ach het had erger kunnen zijn:

If only Julie Couillard hadn’t worn that dress, Maxime Bernier might still have his job. But it could have been worse. One of her other boyfriends wound up dead in a ditch. Ms. Couillard seems to be attracted to high-flying, risk-taking guys who can’t see the hit coming.

Een waarschuwing voor alle mannen; onderschat nooit een geminachte vrouw:

Not for lack of trying, Ms. Couillard didn’t make a cent from Mr. Bernier’s fecklessness. But boy, did she get even! Not only did she end the guy’s career, she made his boss look like an idiot, for hanging on so long to such a loser. And she reminded us how embarrassingly shallow Mr. Harper’s Quebec talent pool really is. Not a bad day’s work, in all. Never, never, never underestimate a woman scorned.

Sarah Hampson, schrijft wekelijks over relaties en veel over ex-en, een expert op dit gebied dus. Ze bestrijd het beeld dat de dame van zichzelf schetste, een slachtoffer? kom nou…

Couillard a helpless victim? Cry me a river. She was out to whack him.
Julie Couillard was playing the victim in her desexualized, Hillary-worthy beige pantsuit for the television interview she gave in Quebec on Monday night. Her weapon of choice was the revelation that her former beau and now former foreign affairs minister, the hapless Maxime Bernier, had left classified government papers at her apartment in Montreal in mid-April.

In anticipation of the interview, Mr. Bernier handed in his resignation. Bring in the body bag.
But this is not a story about her innocence as a media victim. (She was Hillary-ish in this regard, too, acting stoically upset about "the attacks" at the hands of the press.)

Her comment near the end of the interview was telling: "I have always taken care of myself," she said. Quite right. This is a story of revenge, a tit-for-tat post-breakup bid for image control. And she wanted to win. [..] Revenge is never pretty, even if you are beautiful and have fabulous hair.

Some may feel that Ms. Couillard, who has no criminal record, committed only one unforgivable misdemeanour – baring mounds of her bosom at Mr. Bernier’s swearing-in ceremony last August in Ottawa, home of political wives with sturdy calves, demure necklines and shorter hair.

Innocent? Forget it. In her TV interview, she says she came forward because she is "entitled to my dignity." She is, of course. But it seems that Mr. Bernier and Ms. Couillard had a fatal attraction, and she wasn’t about to sit around and be the only one slain.

Tot slot, Christie Blatchford, de senior columniste; haar fotootje toont een cynische zuurpruim, haar columns lees ik graag. Ze doet veel rechtbankzaken, waarin ze tot de persoonlijke kern van de zaak probeert te komen. Ze is erg kritisch over de dame en corrigeert eveneens het slachtofferbeeld, zeker waar het gaat om het haar bewering dat haar makelaarspraktijk geschaad is door deze affaire:

Let’s be blunt: At the end of the day, the only real estate Julie Couillard has been selling is herself.
This is not to say she isn’t adorable, great-looking and, to judge by her appearance on the TVA network this week, articulate and polished in both official languages. [..]

It’s not, actually, that I don’t like Ms. Couillard. It’s that I am weary of women like her, women who are celebrated for their tracts of land and, it appears, little else. I am weary of such dames getting a pass. And speaking as one who has never been seen as decoration on a man’s arm and thus perhaps for a legion of the shy-tracted or tract-deficient, I have to tell you, I’ve had it up to here with notes such as the one I got yesterday from a male friend.

He wrote, in part, to urge me to wade into the "Julie C. debate. She came off really well on TV last night," he said. "Well-spoken, somber/sober, let alone good-looking too."
In that much-touted TVA interview this week, for instance, Ms. Couillard was asked by the very solicitous Paul Larocque, "You were working as a real estate agent?"

"Yes," she replied.

"Are you still working?" he asked.

"Well, I still have my licence," she said, adding that the media hullabaloo over her relationship with Mr. Bernier has affected her career and that businessmen aren’t even returning her calls, part of the devastating effects of the vague but wide-ranging plot against her that, by her account, has seen listening devices planted in her box spring (and then covertly removed), had her fearing for her life ("Of course I did, sir," she told Mr. Larocque) and stripped her of her dignity.

Well, yesterday, the real estate broker where she purportedly toiled, Kevlar Real Estate Investments, issued a news release clarifying that Ms. Couillard has not ever and is not now working for the company. [..]

Well then, so much for the real estate career cruelly halted in its tracks. It leaves us with the other descriptions repeated in the press, "model and aspiring actress." The former is the female equivalent of a guy putting "hockey player" on his résumé; if he isn’t playing in the NHL, or at least with an affiliate of same, it is but recreation. As for the latter, what you might want to become, especially when approaching middle age, doesn’t count.

Columnist David Eddie, maakt het af door te zeggen dat Bernier sowieso tot een vervelend ministerieel einde gekomen was, hij was nu eenmaal niet handig:

Mr. Bernier was like Joe Pesci in Goodfellas: a loose cannon, out of control, bringing heat, embarrassing the bosses. Sooner or later, it was inevitable he would be led into the tile-floored room (with a drain in the floor, for the blood).

But unlike Joe Pesci, he gave his hitwoman the weapon; he gave her a motive. He insulted her, then turned his back on her.

Is it any wonder she put two in the back of his head?

IJsbeer

De Volkskrant legt de nadruk op het feit dat de ijsbeer bedreigt wordt als gevolg van het kleiner wordende leefgebied. Het ijs op de Noordpool smelt als gevolg van de opwarming van de aarde. In de Globe en Mail wordt ook het Canadese standpunt duidelijk, daaruit blijkt dat de regering alhier niet zo snel maatregelen neemt en eerst nog nadere studies afwacht. Reden daarvoor is dat de Inuit in Nunavut voor een groot deel afhankelijk zijn van de jacht op ijsberen. Amerikaanse jagers zijn bereid forse bedragen neer te leggen om een beer te komen schieten, men betaald wel tot $50.000. Veel dorpen leven van de opbrengsten van de jacht, waarvoor jaarlijks 468 vergunningen worden afgegeven. Door de nieuwe wet mogen de jagers de pels niet meer mee naar huis nemen, en daar is het de meesten toch om te doen.

Hieronder delen uit de twee kranten-artikelen, uit de Volkskrant en de Globe en Mail, met een aantal links naar andere interessante artikelen.

 


 

VS verklaren ijsbeer tot beschermde diersoort

DE VOLKSKRANT: Van onze verslaggever Caspar Janssen
gepubliceerd op 15 mei 2008 04:23, bijgewerkt op 15 mei 2008 08:46

AMSTERDAM – De ijsbeer krijgt de status van beschermde diersoort in de VS, maakte het ministerie van Binnenlandse Zaken gisteren bekend. De reden is dat zijn leefgebied inkrimpt als gevolg van de opwarming van de aarde.

Het is voor het eerst dat de status ‘bedreigde diersoort’ wordt verleend op basis van klimaatverandering. Sinds 2006 staat de ijsbeer wel als ‘kwetsbare’ diersoort op de Rode Lijst van bedreigde soorten van de IUCN, de World Conservation Council.

De Fish and Wildlife Service van het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Zaken stelde begin 2007 voor de ijsbeer op te nemen in de Endangered Species Act, die met uitsterven bedreigde dieren en planten beschermt. Een definitieve beslissing van de regering Bush bleef lang uit. In januari van dit jaar zou de beslissing vallen, maar die werd om onduidelijke redenen uitgesteld. Wel kocht oliemaatschappij Shell na januari nog voor een recordbedrag van 2,1 miljard dollar de rechten om te boren naar olie en gas in de Chukchi Zee bij Alaska, territorium van een van de twee ijsberenpopulaties in de VS.

Jachtterrein
Volgens deskundigen slinkt de populatie op de Noordpool razendsnel, vanwege het smeltende ijs. De nu nog 20- tot 25 duizend ijsberen raken in hoog tempo hun jachtterrein kwijt. Volgens schattingen zijn ze binnen 75 jaar uitgestorven. Laatste metingen van het Amerikaanse National Snow and Ice Center tonen dat het poolijs veel sneller smelt dan verwacht.

De status van beschermde diersoort verplicht Amerika tot bescherming van het leefgebied van de beren. ‘Het is voor het eerst dat de VS erkennen dat er een verband is tussen opwarming van de aarde en bedreiging van de natuur’, zegt een woordvoerder van het Wereldnatuurfonds. ‘Nu kunnen landen als Canada moeilijk achterblijven.’

 


 

U.S. to protect polar bears

The United States has listed the polar bear as a threatened species, concluding that the rapid melting of the sea-ice habitat that the large marine carnivores depend on is undermining their future.

Secretary of the Interior Dirk Kempthorne announced the decision Wednesday in Washington, marking the first time a U.S. species has been given legal protection because of the effects of global warming. U.S. scientists believe the ice on which polar bears hunt their main prey – seals – is disappearing so quickly that within 45 years the species is likely to dwindle so much it will be at risk of extinction.

The classification will have ramifications in Canada by blocking the import into the U.S. of bear skins and other body parts from animals killed by U.S. trophy hunters. It will also put pressure on Ottawa to offer similar protection. Canada currently gives polar bears its lowest level of protection – a designation of being of “special concern,” which requires no practical actions to safeguard populations.

Environment Minister John Baird told reporters Wednesday that he’ll consider tougher action, if a scientific review to be finished by August recommends it. “We’re obviously tremendously concerned about the polar bear. It’s a great iconic Canadian beast. Its survival, its ability to thrive is something that’s tremendously important to us,” he said.

Although the U.S. government now views the species as threatened, the future of the polar bear is likely to be determined in Canada, where about two-thirds of the estimated global population of between 20,000 and 25,000 live, in areas stretching across most of the country’s Far North. There are two subpopulations centred in Alaska, numbering about 3,500, but some of these animals also wander into nearby parts of Canada or Russia.

The trophy hunting of polar bears is an important industry in Nunavut, which lobbied against listing the animals to protect the livelihoods of Inuit guides. Although Americans will still be able to kill the bears, for which they can pay up to $40,000, the ban on taking the animal parts home will undermine much of the allure. Sports hunting of polar bears is against the law in the U.S. and elsewhere in the world.

Nunavut Premier Paul Okalik lashed out at the closing of the U.S. market, saying it won’t affect the number of hunting permits issued each year, but will cause economic hardship in Inuit communities. He contended that bears aren’t really at risk because their numbers are rising. Wildlife biologists believe the population is double the 1960s levels because of reduced hunting pressure.

“Our scientists in the field as well as Inuit elders have observed an overall increase in the polar bear population,” Mr. Okalik said in a statement. “The truth is that polar bear populations are at near record levels.” But Paul Todd, spokesman for the International Fund for Animal Welfare, an animal-rights group, praised the move against trophy hunters as “an incredibly positive first step.”

The listing decision has been highly controversial in the United States, where it had been opposed by oil and gas interests and big-game hunters. The U.S. Fish and Wildlife Service Wednesday sought to reassure the oil industry, saying in a statement that the designation “will allow continuation of vital energy production in Alaska.”

But environmentalists had been using the photogenic bear as a symbol of the need to combat global warming, and had been urging the Bush administration to take the even more aggressive step of having the carnivore declared “endangered,” the most restrictive designation allowed. They also wanted the listing to be accompanied by action to limit carbon dioxide emissions, a step the government refused to take.

Even the listing announcement was enveloped in some of this controversy. The Department of the Interior was supposed to issue its decision by January, but had been dragging its feet. It was forced by a lawsuit filed by environmental groups to issue its ruling this week.

Government officials denied Wednesday that the reason for the delay was to allow the administration, in March, to initiate lease sales to drill for oil in the Chukchi Sea area of Alaska.

Mr. Kempthorne was almost apologetic in announcing the listing at a news conference.

He decried the Endangered Species Act, calling it an “inflexible law” that forced the listing without allowing the government to consider in its decision “the well-being and the economy and the energy resources of this nation.”

Under the threatened designation, the government will have to take actions to protect some bear habitat, including land females use as dens. It will also have to take other steps, such as setting up programs to minimize the number of bears shot because they become a nuisance in communities.

 

IJsberg recht vooruit

Jawel in het Engels het een ijsberg, iceberg en niet ice mountain zoals je zou verwachten, de oorsprong van het woord komt inderdaad uit het Nederlands, zie de uitleg onderaan dit artikel, met de foto’s uit de Globe and Mail van vandaag…


 

Iceberg dead ahead!

Canadian and U.S. spotters are being kept busy this year by hundreds of the frozen chunks in Atlantic shipping lanes

A surge in the number of icebergs off Newfoundland has imperilled marine traffic and added work for the flight crews who monitor offshore.

About 600 icebergs are currently on the Grand Banks, roughly double the total all last year, according to the U.S. Coast Guard. Two years ago, the area had virtually none.

And the "sheer number" of bergs this spring in the area near the oil rigs has left spotters "very busy," Luc Desjardins, senior ice and iceberg forecaster with the Canadian Ice Service, said from Ottawa in a telephone interview this week.

During the worst of the iceberg season, which typically runs from February to July, the International Ice Patrol and a private company contracted by the Canadian Ice Service monitor the area off Newfoundland.

The U.S. Coast Guard patrols below 50 degrees north latitude on behalf of the IIP, a tradition that started the year after the Titanic sank. Its patrols use C-130s and fly out of St. John’s for a week at a stretch before returning to their base in Connecticut.

The Canadians patrol above 50, which runs across northern Newfoundland near Baie Verte. They rely on several satellites for data, use smaller planes and tend not to go on missions unless the weather is clear enough for visual observation.

"We do pretty much the same thing as [the Americans] do, except that we do not have their budget," Mr. Desjardins said. "Every two to three weeks we send a request for a preferred area to be [patrolled]."

In the areas both countries patrol, iceberg activity has been unusually high this year. But the pattern varies annually, officials on both sides of the border stress, and no one should leap to the conclusion that climate change is to blame.

"I would not venture that way myself," Mr. Desjardins said. "Situations similar to this year did occur in the past … it’s interannual variability that truly is responsible."

Scott Rogerson, commander of the U.S. Coast Guard ice patrols, also pointed out that there has been a wide variance over the past century. He said that in any given year, their area has anywhere from zero to more than 2,200 icebergs.

"So interannual variability is not new," he added in an e-mail exchange. "Exactly what caused 2004-2007 compared to 2008 is not [fully known] at this time."

Commander Rogerson had touched on the same theme in an earlier telephone interview. He said that the annual production of icebergs in the Greenland area tends to be consistent, and that weather and ocean current patterns, each based on numerous variables, determine where they end up.

Smoke and steam rise from an iceberg after being hit with a 1,000 pound conventional bomb for iceberg destruction experiments in May, 1960.His crews returned yesterday to their New England base after five patrols over the past six days. The patrols are largely to ascertain whether the iceberg model they are using is accurate and getting the best data possible.

"The model is excellent when the inputs to the model are good," Cdr. Rogerson said from Connecticut. "It’s when the winds are a little different, that’s when we get fooled."

The variables also cause them to struggle with how widely to cast the publicly declared "limits of all known ice." As Cdr. Rogerson said, they could opt to draw the line down in Bermuda, which would eliminate the slightest possibility of a collision, but raise the chance that mariners would start ignoring IIP warnings.

"We want it to be conservative enough such that no ship is going to hit an iceberg, and yet not so conservative that we don’t allow any icebergs outside of our limits," he explained, noting that already this year, two icebergs have been outside the area they were warning about.

In spite of all the advantages modern ships have over their historical counterparts, icebergs still pose a serious threat to the unwary. In some circumstances, icebergs can be towed away from dangerous situations, but the only real solution is to wait until they melt.

"We could hit them with bombs and break them up. What you’ve got [then] is a lot of small pieces," Cdr. Rogerson said. "Icebergs are tenacious, in the sense that the only way to get rid of them is high waves and warm water."

 


 

COLD HARD FACTS

How much of an iceberg is underwater and why?

About eight times the visible portion of an iceberg is generally thought to lie below the surface. It bobs along like that, barely buoyant, because the density of the ice, about 920 kilograms per cubic metre, is only slightly less than the density of the surrounding water, about 1,025.

Where does the name come from?

It descended from the Dutch term ijsberg, which literally means "ice mountain," in a process etymologists call a "partial-loan translation." The first recorded use of the term was in 1774; a previous term, recorded in use 80 years earlier, was "sea-hill."

What is a growler?

Icebergs are ranked by size. The smallest of them are growlers, less than one metre high and five metres long but still big enough to rip the hull out of many small boats. The next one up the scale is a bergy bit, followed by small, medium, large and very large. The biggest category covers icebergs that are more than 75 metres high and 213 metres long.

What’s the typical size of a Grand Banks iceberg?

By the time they reach the Grand Banks off Newfoundland, the typical iceberg occupies about the same amount of space as a 15-storey building. It weighs between 100,000 and 200,000 tonnes.

How big do icebergs get?

A berg spotted in 1882 near Baffin Island is the biggest on record in the northern hemisphere. It measured 13 by six kilometres and jutted 20 metres out of the water. That is comparatively small, though, compared against the Antarctic area, where a berg the size of Prince Edward Island split from the Ross Ice Shelf in 1987. The ice in that iceberg could have supplied everyone in the world with nearly one million cups of water each.

Is the ice formed from salt water?

No, icebergs off Newfoundland come from the fast-moving glaciers of western Greenland, which extrude from land until they eventually "calve," forming an iceberg. There may be salty spray on the berg, but the ice is fresh water.

How long do they take to get down to Newfoundland?

Usually at least a year. Only 1 or 2 per cent of the icebergs that calve in Greenland make it as far south as St. John’s, and those that do tend to spend time in Arctic Bays before eventually passing through the Davis Strait and into the Labrador current.

How can you tell when an iceberg is going to roll?

Watch the birds, which tend to take flight before the berg upends. Although the reason hasn’t been definitively explained, researchers believe that birds, with their keen sense of balance, feel trouble brewing before it becomes visible.

Sources: Canadian Geographic, Iceberg Finder, the International Ice Patrol.

 

De Nederlandse Courant

Deze twee-wekelijkse uitgave geeft aan hoe de oude Nederlanders nog met het vaderland verknocht zijn. Zeker eind april begin mei speelt dat een rol met Koninginnedag en de herdenkingen rond 4 en 5 mei.

Er zijn een hele reeks van bijeenkomsten gepland en de Courant heeft een speciale oorlogbijlage.

De Courant wordt eventueel ook in combinatie met de Libelle of de Margriet verstuurd.

Hoe zou dat over 10 jaar zijn, zou die band op deze manier blijven…?

Erg grappig zijn ook alle advertenties voor Nederlandse produkten in deze krant:

Andere activiteiten (met dank aan Dutch Treat):

30 april en 2 mei: Van Gemeren Family Choir and Orchestra
(uit www.dutchtcommunitycalendar.ca🙂 Concert by the VanGemeren Family Choir and Orchestra from Holland. Director – Gerard Strootman. Time – 7:30 PM. For info and tickets call 905-939-8429 or http://www.vangemeren.com/. Woensdag in de Metropolitan United Church in Toronto en vrijdag in de Mountainview CRC in Grimsby

3 en 5 mei: Can-Ned Friendship Day (day)
Jack van der Laan organiseert ook dit jaar weer de Canada Netherlands Friendship Day in Burlington. Op zaterdag 3 mei is de traditionele vlagceremonie, om 12.00 uur op het plein voor Burlington City Hall. Twee dagen later op bevrijdingsdag, 5 mei, is er het bevrijdingsfeest in de Royal Botanical Gardens in Burlington (deuren openen om 18.00 uur, aanvang 19.00 uur). Zie voor (veel) meer informatie www.cnfa.ca.

3 mei: Nederland Dag in het Bata Shoe Museum!
Een weergaloze dag voor alle Cana-Nederlanders in het Bata Shoe Museum in Toronto. Georganiseerd door The Community Folk Art Council of Toronto (CFAC) en het museum. Een maand lang staat Nederland in de schijnwerpers van het Bata Shoe Museum. Zaterdag is de grote, feestelijke opening van de expositie, met optredens, hapjes en meer. Zie helemaal onder voor het complete programma van de middag.
LET OP: De eerste 100 families krijgen gratis toegang tot het museum en de expositie!
OPROEP: De CFAC en haar directeur, Wendy Limbertie, kunnen heel goed enkele vrijwilligers gebruiken. Dus teenagers of volwassenen: als tussen 12.00 en 17.00 uur enige uren beschikbaar hebt om te helpen met de spelletjes of in de arts/crafts section, mail met Wendy:
cfac.toronto@sympatico.ca

7 mei: Adriaan van Dis
De bekende Nederlandse schrijver Adriaan van Dis toert door Canada om de vertaling van zijn boek ‘Familieziek’ (‘Repatriated’) te promoten. Woensdag 7 mei is hij in Toronto, in het Harbourfront Centre ($8 excl. toeslagen). Meer informatie via www.readings.org (Weekly Readings).

9 mei: CAANS Annual Meeting
Uit www.dutchcommunitycalendar.ca: CAANS Annual Meeting 8:00 PM. followed by a screening of some Dutch documentaries. Alumni Hall, 121 St. Joseph Street, Room 400. Info: 416-923-3208.

10 mei: KLM Harmonie Orkest
Uit www.dutchcommunitycalender.ca: The ?KLM Harmonie? Orchestra (official Band of the KLM Royal Dutch Airlines) & the ?Oshawa Civic Band? will be performing at 7:30 PM at Durham Christian Homes – 200 Glen Hill Drive South behind A&P (main intersections: Dundas & Thickson). Overflow parking in front of A&P. Generous donations gratefully accepted at the door for our building fund! Info: 905-430-1666 or 905-666-2807.

10 mei: Bevrijdingsverhalen
Ingezonden bericht: Liberation Day! God’s preserving love ? the Canadians. Join us for our second year of telling the compelling stories of the Liberation of Holland which took place in May of 1945. This year we’ll hear stories from Diet Eman, then a young Dutch woman involved in the Resistance, and from Canadians from Galt, Preston and Hespeler who were active in the liberation of Holland from Nazi occupation. The stories of heroism despite brutality, of bravery, of hope, and of God’s preserving love through it all will be accented again in this event with some exceptional musical talent. This year’s evening will certainly be one that is ‘not to be missed’.
Please join us to enjoy, to reflect, and to remember. Plan to attend Friday, May 10, 2008, 7:00 p.m. at Maranatha Christian Reformed Church, 94 Elgin St. S., Cambridge, ON (519) 623-8151 Purchase tickets online with ticket window ?
www.ticketwindow.ca
Proceeds of this event will help our youth go on a mission trip with urban aboriginal ministries in Winnipeg.

15 mei: Luncheon Lunch
Het belooft een mooie lunch te worden op donderdag 15 mei: speciale gast is Kristen den Hartog, een van de auteurs van het recent verschenen boek ‘The Occupied Garden’. Zie voor meer informatie de bijgevoegde uitnodiging

17 mei: WW II Remembrance Conference
Getiteld ‘Honour our Past, Celebrate the Future’, een herdenkingsconferentie voor iedereen met een sterke persoonlijke band met de Tweede Wereldoorlog. Neem contact op met het Consulaat-Generaal der Nederlanden in Toronto voor meer informatie: 416-598-2520.

25 mei: Go Green, Go Dutch, Go Bike
De tweede editie van het schitterende initiatief van vorig jaar. Met een gewijzigde, verbeterde route en natuurlijk nog veel meer deelnemers. Haal die fiets uit de garage en fiets mee! Meer informatie in de bijgaande uitnodiging.

21 juni: Martinair Klaverjastoernooi
Voor liefhebbers van dit typisch Nederlandse kaartspel, zie bijlage.


———————————-

Program Dutch Day Bata Shoe Museum –
Saturday May 3rd, 2008 12:00 – 5:00pm

– during the entire day, Jack van Winssen will be demonstrating the art of Dutch Wooden shoe making ? lower level
– As well, Dutch Arts and Crafts for Children will be on-going in the street-level crafts room though out the afternoon.


12:00 ? 12:10pm opening ceremonies (lower level)
* Welcoming speech by Astrid De Vries, Deputy Consul-General of the Netherlands
* Wendy Limbertie welcomes and thanks:
The Dijkehoppers Folk Dance Group from Brampton
Lampoon Puppet Theatre * Johan van der Gun
Klaas van Graft * Dutch musician and story teller
Adrian Roks * Dutch musician
Jack van Winssen * Wooden Shoe maker

12:10 – 12:30pm
Dutch Folkdance Performance: The Dijkehoppers
The first Dutch Canadian Carnival Society " The Dijkehoppers " was formed in London, Ontario on 13 April 1966 with the intention of celebrating Carnival (Mardi gras) as was done in earlier days in The Netherlands. To come to Canada, the Dutch have to come (hop) over the dikes that protect The Netherlands from the North Sea; hence the name "Dijkehoppers"
The dances they will be performing are:
* The valleta: An old English waltz; a ballroom dance that is adapted to Wooden shoes.
* Heel (hak) and toe: Old Dutch folk polka
* Vlegert: An energetic Dutch folk dance
* Bont Vierkant: Energetic Dutch dance. Some similarity to Canadian square dancing.

12:20 – 12:30 pm
Live Musical and storytelling performances – Klaas van Graft and Adrian Roks

12:30 – 1:00pm
Lampoon Puppet Theatre ? ?Clowning Around? ( projection area – lower level)

1:00 – 2:00
Special Dutch cuisine Reception (street level conference room)
Sponsors to be thanked:
DUCA Financial Services Credit Union
Consul General of the Kingdom of The Netherlands
Niemeyer’s Dutch Imports Ltd
The Dutch Cdn Assoc of Greater Toronto
The Dutch Touch Radio Progam – Martin Van Denzen
Nederlands Courant
Netherlands Luncheon Club
Daniel et Daniel Catering
Ada Wynston & Dorothy Sloan

2:00 – 2:20
Performance: The Dijkehoppers – Dutch Folkdancing

2:20 – 2:45
Live Musical and storytelling performances – Klaas van Graft and Adrian Roks


2:45 – 3:15pm
Lampoon Puppet Theatre – ‘Clowning Around’ – lower-level projection area

3:15 – 4:05pm
Performance: The Dijkehoppers – Dutch Folkdancing – lower- level

4:05 – 4:35pm
Lampoon Puppet Theatre – ‘Clowning Around’ – lower-level projection area

4:35 – 5:00pm
Live Musical and storytelling performances – Klaas van Graft and Adrian Roks

Roddelrubriek

Al eerder schreef ik in deze kolommen dat toen ik zeventien was mijn favoriete rock groep de Canadese band Rush was. De symphonische rock band maakte in de jaren zeventig furore met prachtige lange, bijna hypnotiserende nummers, als Jacob’s Ladder, La Villa Strangiato, By-Tor and the Snowdog en 2112 Overture.

Uit de roddelrubriek blijkt dat de drie mannen van de band inderdaad in Toronto wonen, en wel in de sjieke wijk Rosedale. Gitaris Alex Lifeson heeft daar net zijn huis voor $5.7 miljoen te koop aangeboden en de redactrice doet er samen met een groot aantal makelaars mee aan de rondleiding. Waarbij ze constateert dat het huis er niet echt uitziet als dat van een legendarische rock-ster, met prachtig gestoffeerde Queen Anne stoelen en bloemtjes tapijten…

 

 


 

GOSSIP

ROSEDALE LOSES A ROCKER

DEIRDRE KELLY, FROM THE GLOBE AND MAIL, APRIL 19, 2008

Rosedalians out walking the schnauzer this week were stopped in their tracks by the sight of real-estate agents playing air guitar in front of 18 Chestnut Park Rd.

The house is the residence of Alex Zivojinovic, a.k.a. Alex Lifeson, lead guitarist of the legendary Canadian prog-rock band Rush.

This week, it went up for sale, listed at $5.699-million, and Wednesday’s agents’ open house was as packed as an arena rock concert, with more than 80 realtors in attendance.

You could identify the fans among them by the way they tended to ignore such selling points as hardwood flooring and the Thermador Professional six-burner stove in favour of the large number of Junos lining the ground-floor library shelves. The trophies are surrounded by upholstered Queen Anne chairs, floral area rugs and paisley wallpaper – hardly the decor you would expect of a rock lord who is also part owner of the Orbit Room on College Street.
The 54-year-old son of Serbian immigrants (his stage name is a semi-literal translation of his birth name, meaning "life’s son"), Mr. Zivojinovic won his share of Canada’s top-ranking music awards as a seminal member of the Toronto-born rock trio that just this week launched its latest multi-disc release, Snakes & Arrows Live.

The album, a record of last year’s world tour, hits local music stores just as Rush (the first rock group to collectively be made an Officer of the Order of Canada) is busy extending the tour with a string of performances south of the border. The band, which includes bassist Geddy Lee and drummer Neil Peart, plays the Arena in New Orleans today and the Woodlands Pavilion in Houston, Tex., tomorrow.

Torontonians wanting an up-close glimpse of these legends can hang around Rosedale, where Mr. Zivojinovic and Mr. Lee, also a Rosedale denizen, are frequently seen picking up their groceries at the Summerhill Market. But as far as Mr. Zivojinovic goes, they’ll have to act fast as it’s uncertain whether, after selling his house, the rocker will buy in the neighbourhood.

Word on his exclusive street, home to such leading lights as industrialist and philanthropist Walter Carsen, is that with his two children grown (including son Justin, with whom he was arrested in 2003 during an altercation with police at the Ritz Carlton in Naples, Fla.), Mr. Zivojinovic, like many empty-nesters, will be looking for a home smaller than the 6,000-square-foot behemoth that he has occupied for the past 10 years with wife Charlene.

Call it the rush to downsize.

“Wilders te tam”

Uit de Globe and Mail:

Een paar citaten:

“De film is niet allen saai, ze geeft de vrijheid van meningsuiting een slechte naam”:
Last week, the anti-immi¬grant Dutch politician. Geert Wilders, released on the Internet a 15-minute film intended to smear Muslims. But his movie. Fitna, is such a bore that it has only given freedom of expression a bad name.

“Hij bereikt niet meer dan een donderpreek in de achtertuin”
By stitching together one inflammatory visual after another, Mr.Wilders has achieved littlemore than a garden-variety harangue. This makes Fitnn not only dull but, but worse, easily dismissed by those who deserve to be held accountable for their silences about violence and human rights abuses committed under the banner of Islam.

“Beter was geweest om de positieve Koran versen er tegenover te zetten, om daarmee de fundamentalisten nog duidelijker bloot te stellen”
A more engaging approach would have been to pepper the film with positive verses from the Koran, thereby revealing that Muslims who expound hostility are actively choosing to ignore the better angels of Islam. There are plenty of positive Koranic passages to highlight.

“Sterker hij had de onheilpredikers om de oren kunnen slaan”
"]ewss and Christians and Sabians, all who heed the One God and the Last Day have nothing to fear or regret as long as they remain true to their scriptures."

“Wilders heeft de kans gemist een noodzakelijk en serieus debat aan te gaan”
It is, of course, a huge deal when cleverly exercised. Exposing the range of choices offered by the Koran. Fitna could have put the onus on Muslims to look deep within. Non-Muslims would have learned something new And Mr. Wilders might have advanced a serious debate – to say nothing of a necessary, one that lives up to freedom’s promise. 

Manji is a scholar at New York University and the European Foundation of Democracy; is creator of the award-winning film Faith without Fear.

Brand

Den Bosch brandde dit weekend een gebouw af dat bedoeld was een daklozen opvang te worden. In de nieuwsuitzending die we op internet zagen, zei een buurt-bewoner het heel goed was dat het gebouw was afgebrand, hij had de brandweer nog aangespoort vooral niet te blussen.

Wellicht ben ik getroffen door een raar virus dat hier in Canada ronddwaald, en dat als symptomen verdraagzaamheid, politieke correctheid, mededogen en compassie heeft. Maar ik zie dit soort uitlatingen op geen enkele manier in het nieuws of de krant. Zijn Canadezen zo mak of is er toch iets mis met de Nederlandse mentaliteit.

En terwijl ik dat schrijf denk ik, “ik moraliseer”. Maar toch, hier brandden in de afgelopen week een aantal huizen af op een voor Toronto historische plaats in het centrum, maar liefst honderd jaar oud.

Bij toeval waren we er kort daarna in de buurt en liepen langs de ravage die over was gebleven, waar de brandweer onderzoek deed naar de oorzaak en men de restten langzaam tegen de vlakte werkte.

 

Sas liep de tegenover de puinhoop gelegen Shoppers Drug Market in (het Kruidvat/Etos). Bij de kassa stond een groot aantal dozen met spullen, die schijnbaar weggegooid of teruggebracht waren. Het plakkaat erboven bracht duidelijkheid: “Voor de slachttoffers van de brand” stond er. In een verderop gelegen zaak was een kledingrek te vinden, waarboven een papier met eenzelfde tekst was aangebracht.

Positief: een mooi saam-horigheids gevoel en buurt- bewoners die echt in actie komen (lees ook de laatste zin onder het artikel!). Eén van die voorbeelden (net als de vele fundraisings) waar burgers met gemeenschapsgevoel iets overnemen waar in Nederland de overheid voor je opkomt.

Negatief, het blijkt dat bewoners van deze oude, grotendeels houten, panden geen inboedelverzekering kunnen krijgen omdat het risico te groot is.

Erger: Toronto wordt deze winter door een groot aantal branden geteisterd. Doordat de meeste huizen van hout zijn zijn deze inderdaad brandbaarder, een klein ongelukje is genoeg om zo je huis in lichterlaaie te zetten, en dat gebeurd nog al eens.

Het blijkt dat deze branden vooral de armere bevolkings-groepen treft, mensen die afgesloten zijn van gas en licht en dan in de huiskamer een houtvuurtje opstoken om warm te blijven.

Tja, da’s dan weer de andere kant van een samenleving waar de overheid minder op jou past…