Medicijnen bij kinderen

 

Kinderartsen gaan samenwerken om bijwerkingen van medicijnen bij kinderen te onderzoeken. Nu wordt er, voordat een medicijn op de markt komt, uitgebreid onderzoek gedaan bij… volwassenen. De effecten bij kinderen kunnen heel anders zijn. En daarom is onderzoek hard nodig. Zo vertelt kinderarts Offringa in het Academisch Medisch Centrum aan Jeroen Wollaars.
… en op tv (click)

Went het al een beetje?

 

 

Terug zijn in ons eigen huis, was de eerste dag een shock. Het huis is mooi en schoon (dankzij erol cleanall, die een dag met man en macht gepoetst heeft om het er blinkend uit te laten zien). Het is heerlijk om de balkondeuren weer wijd open te kunnen zetten. Maar de gedateerde keuken, badkamer en vloeren doen ons realiseren dat we heel erg verwend zijn geraakt in ons (bijna) penthouse aan Lake Ontario. Het liefst willen we zo de inrichting uit Toronto laten overflitsen en krijgen we bijna nachtmerries (en geldzorgen) bij het idee dat we eigenlijk alles willen vervangen.

Nu 4 weken (en 10 keukenboeren) verder is ons huis weer ons huis, de roze tegels in de badkamer wennen weer, ach, het grind op de vloer zien we niet eens meer en dat rommeltje plantenbakken heeft toch ook wel wat. De keuken is bedacht, de prijs nog niet ;-).


Wat maf is is de stilte. Dachten we vroeger dat hartje Rotterdam toch wel erg lawaaierig was, na 2 jaar 16 rijstroken rondom ons huis gehad te hebben, inclusief luidruchtige trammetjes, gierende ambulances, ronkende bussen, opstijgende vliegtuigen en feestende tieners, blijkt de stad een oase van rust en krijgen we kriebels van het gebrek aan prikkels.

Wie had dat nou ooit gedacht. De mensen die Rotterdam ontvlucht zijn naar stille buitendorpen, kijken ons ongelovig aan als we zeggen dat we het zo ontzettend stil vinden…..


Wordt vervolgd..

Lente

Heel vreemd, de stad is plots weer levendig, fietsers!! En dan niet alleen van die fanaten met dikke winterbanden, baklava mutsen en 5 lagen kleren. Nee, de recreatie fietser is ook weer buiten. Het levert weer fantastische acties op. Met stoere mountainbikers, die verbaasd een vrouw met rokje en
fietsmandjehet nakijken moeten geven na een lange winter Hockey kijken. Fietsers die zo bezig zijn auto’s in het gareel te houden, dat ze vergeten te fietsen. Maar ook snelle racemannen in strakke pakken. Iedereen lijkt weer blij er uit te mogen.

Ron en ik trappen voor het windje enthousiast naar High Park voor een koffie op een terrasje. Ongelofelijk, wat zijn we er snel! We verbazen ons over het hoge gehalte Russen en andere Oosteuropeanen. Alsof ze dit terras uit alle plekken in Toronto hebben uitgekozen voor de zondagmiddag koffie na het wandelen.

Tja, de snelheid van de heenweg moeten we bekopen met een flinke traptocht terug, er staat een serieus windje. Even niet doorgehad.

Heerlijk, onze actieradius is weer vervijfvoudigd. De volgende dag nog even naar de belastingman, weer een ruim half uur flink trappen. Bizar dat ik er zo van kan genieten, weer buiten zijn, zonder dat je oren ervan afvriezen…..

PS 6-5 voor fietsen langs Lake Ontario, 5 minuten van ons huis…..

te langzaam

Sinds eind september:

bezoek uit NL

een weekend Alquonquin

bezoek uit NL

bezoek uit NL 

Toronto Fashion Week

bezoek uit NL

Toronto Argonauts

bezoek in NL

digoxine: Koren report?

wordt vervolgd…..

En dan vraag ik me af, waarom de blog zo stil is?

Wie prikt er iets leuks op het prikbord?

thema: in de mode?

shoppen in het ziekenhuis

Het is zowaar een shoppingmall aan het worden dat SickKids. We hadden al twee cadeauwinkels, een reformzaak, een kledingwinkel, een drogist/apotheek, een Starbucks en een foodcourt met de soep, koffie en hamburger tent. Sinds deze week zit er zelfs een opticien. Voor de patienten? Nee, niet alleen maar valbestendige kindermontuurtjes, maar echte designbrillen voor grote mensen. De mevrouw in de winkel is zo enthousiast, dat ze me meteen alle brillen op wil zetten, maar het is allemaal zo tuttig…………… 

Dat kan niet gezegd worden van de (alweer!) opticien in een ander ziekenhuis in Toronto. Altijd leuk, te vroeg voor een praatje, even brillen passen, je moet toch wat. Nu zijn de brillen warempel heel aardig en voordat ik het weet heb ik mijn lunchpauze vergeven aan een brilpassessie en zomaar een bril gekocht, gekker kan het niet worden. 
Nee, geen lange ritten naar het hoge Noorden naar de enige echte NL brillenwinkel, geen gezoek door TO naar de enige echte TO brillen winkel, het leven kan zo simpel zijn……………….

(oja, en het praatje ging over bijwerkingen van heparine en fouten in ambulance transporten…. ja er wordt ook nog gewerkt….)

To ”stufi” or not to ”stufi”

Dat lijkt ook zo, maar is het bevriezen van collegegelden en het vasthouden aan de basisbeurs (voor iedereen!), de oplosssing?

Ik herinnerde me eenzelfde discussie enkele maanden geleden hier in het nieuws en toevallig stond er deze week een stuk in de Globe and Mail

Freezing fees is not the answer
Putting a brake on fees doesn’t help more low-income students get into school and merely starves universities of resources, Sean Junor argues

Hij beargumenteert, dat het bevriezen van collegegelden alle groepen studenten een beetje helpt, maar dat het degenen die het echt nodig hebben, echt niet over de streep trekt om toch te gaan studeren. En dat degenen met welgestelde cq hoogopgeleide ouders toch wel gaan studeren. Interessant is al het (interventie) onderzoek dat hier gedaan wordt om te kijken wat barrieres zijn om te gaan studeren. En dat is zeker niet alleen geld, maar stimulering door ouders, het besef dat een opleiding tot een betere baan en inkomen leidt, etc

Nu, na een korte google sessie, blijkt dat deze mannen meerdere systemen in de wereld hebben vergeleken (in 2005), wordt het leuk: http://educationalpolicy.org/globaldebt_Holland.html

”The report shows that in most respects, the Dutch system of student loans compares very well internationally. Students in the Netherlands have moderate levels of debt and pay moderate levels of interest compared to others; this means that for the average graduate, the loan repayment burden is lower than anywhere else in the world.

“The Dutch have a cautious and pragmatic attitude towards educational debt,” said Usher. “Although all students are eligible for loans, few actually use them and those who do borrow moderately. This means that student debt is far less of a problem in Holland than virtually anywhere else in the world.”

The report did note, however, that Dutch graduates with low incomes faced more significant debt burdens than low-income graduates in many other countries.

“If there is a criticism to be made of the Dutch system – and it is a very small criticism – it is that the income thresholds for suspension of loan repayment are too low and, therefore, don’t help enough people,” said Usher. “A rise in the threshold for eligibility for loan payment deferment is probably the only improvement one could recommend to the Dutch system.”

Uit hetzelfde rapport heb ik geleerd, dat de discussie over lenen ingewikkelder is dan ik dacht, want het maakt uit wanneer je rente moet gaan betalen (tijdens of na studie) en het rentepercentage. Ook evt vrijschelding (heel fors in andere landen!) als je goed presteert of te weinig verdient, de periode waarover je terug moet betalen en, uiteraard, je inkomen, maken uiteindelijk uit welk percentage van je inkomen kwijt bent met het afbetalen van je studieschuld. Gek genoeg verklaart dat dus waarom je in NL met een grote schuld en relatief laag inkomen na je studie veel slechter af bent dan in de meeste andere landen, die geen basisbeurs en een hoger collegegeld hebben.

Als ik het dus goed begrijp kan het afschaffen van de basisbeurs en aanpassing van het leenstelsel uiteindelijk beter uitpakken voor studenten uit ‘kansarme’ gezinnen (maar niet voor de rest…). Tja, en dan snap je plotseling hoe dit ogenschijnlijk bizarre voorstel uit de hoed kan komen van een PVDA minister. Dus toch nivellering…..

Work place inspection

Kortgeleden:

Werkplaatsinspectie: een kritisch kijkende mevrouw, een man met een clipboard en onze secretaresse:

Werkplaatsinspecteur: "Hallo, dit is een work place inspection’.

Sas: "? ”

W: "Ja, wij kijken of de veiligheid van uw werkplek wel in orde is”.

S:  "O’ (ik zit dus op een kamer achter een bureau, met nog twee collega’s). 

W: "Kijk, dat is niet goed, die tassen op de grond, daar kun je over struikelen’, dat is echt gevaarlijk’

S: "O’ (en dat hier al een jaar niet is gestofd, het tapijt al 5 jaar niet is gereinigd en ze 1x per maand komen stofzuigen, dat is wel veilig voor mijn gezondheid?)

En nu maar afwachten tot er een: "het is verboden uw tas naast uw bureau op de grond te zetten’  regel komt……   

TIFF

Het is ons gelukt, na vorig jaar wel 1 film gezien te hebben op de TIFF (Toronto International Film Festival) hebben we de score dit jaar verdubbeld!

Dankzij de inspanningen van onze Zwiterse zeilvriendin hebben we twee prachtige films gezien. De eerste was een Noorse romance (Gone with the woman). Zoals Scandinavische films gepast zat er een subtiele hoeveelheid surrealisme in. Het gaat over een man, die een voorspelbaar leven leidt, en plotseling steeds vaker een vrouw op bezoek krijgt, die maar praat en praat, en uiteindelijk blijft. Een reis door Europa en een baan op een (bijna) verlaten eiland verder, wordt het langzaam duidelijk wat ze met elkaar willen. Een erg lieve, prachtig gefilmde, humoristische, maar wat verwarrende film. Na afloop van de film gaven de regisseur en een van de acteur antwoord op vragen uit het publiek. Het paste helemaal en de passie en humor voor hun film was hartverwarmend.

Van het koude Noorwegen naar het warme Australie. Een moeizame, maar prachtige film (September) over een Australische en een Aboriginal familie op een boerderij in het Westen, eind jaren 60. De shots waren prachtig, het verhaal hartverscheurend triest. Het tempo van de film was alleen wat slaapverwekkend, hetgeen ondersteund werd door de snurkgeluiden van de (voor mij onbekende) buurvrouw :-).

 

jarig

Gisteren mijn verjaardag gevierd op de zeilboot en BBQ. Het toeval wilde dat niet alleen ik, maar ook Rod, mijn zeilmaatje op dezelfde, woensdag-zeildag jarig was. Nicole, die ons zeiltrio aanvult, had me al proberen over te halen om naar het eiland te komen, maar toen ze gistermorgen plots met oranje bloemen en stroopwafels voor me stond op het werk, was ik echt verkocht. En omdat ik jarig was, ging Ron ook mee, zelfs zeilen! Ron in de boot bij Rod, die hem een ontspannen uurtje bezorgd heeft. Na wat geklungel met het roer, terwijl de mannen ons toelachten, heerlijk gezeild met Nicole bij een onverwacht sterk windje. Naar goed Noordamerikaans gebruik hoefde ik niet zelf voor de taart te zorgen, maar kregen de jarigen allebei een taart met kaarsjes.

Gezellig blauwe fondant op de chocolade taart, je bent niet voor niets een zeiler!