Flurries

Er zijn zelfs verschillende soorten flurries, zoals het bijgaande overzicht aangeeft. Eindelijk dan heeft het ons al dagen beloofde koufront Toronto bereikt. Gisteren stormde het, met veel regen, waardoor er nu veel verweesde, kapotgewaaide, paraplus door de stad heen te vinden zijn. Ik ben op mijn beide tochten naar buiten volslagen nat geregend.

Altijd een dankbaar gespreksonderwerp aan het begin van een sollicitatiegesprek, overigens, het weer, en dat was het vrijdag ook. Daarbij werd ik wel drie keer bedankt dat ik door het verschrikkelijke weer heen had willen komen. Ik vraag me dus af of ik af had kunnen bellen omdat het te nat was, ik denk niet eigenlijk. Canadese beleefdheid.

Ja, ik had dus een sollicitatiegesprek, en ik mag wel zeggen een goed gesprek. Al blijft het lastig in het Engels de finesses aan te brengen zoals je dat in het Nederlands kan doen. Ik had me dus ook voorgenomen om mijn antwoorden simpel te houden en had goed nagedacht over de mogelijke vragen en daarvoor de strekking van mijn antwoord bedacht. De verwachte vragen werden ook gesteld, zo betrouwbaar kunnen interviewers ook weer zijn, en ik wist wat ik wilde zeggen en hoefde het alleen maar goed te formuleren, en dat hielp. Tegenover me zat een trio vrouwen. Respectievelijk de Chief Operation Officer, midden zestig, een door de wol geverfde ex-bankdirecteur, het hoofd HR (midden dertig) en het hoofd van de financiële administratie. Een goed op elkaar ingespeeld team, waarbij de COO duidelijk de leiding had, en nam. Dit waren wederom geen softies, de vragen waren helder en duidelijk, gericht op het goed verkrijgen van een beeld van de kandidaat, terdege voorbereid, hadden alle drie een goed doordacht rijtje vragen. Ik ben benieuwd, wat dit gaat brengen, over twee weken weten we meer.

Het gesprek was bij United Way, een organisatie waarover ik met toenemende belangstelling en verbazing had zitten lezen. Ik vertelde eerder al over de andere insteek die wij hier aantreffen ten aanzien van geld inzamelen en de persoonlijke betrokkenheid die daarbij aan de orde komt. United Way is daar wel het prototype van. Er zijn vele United Ways in Canada (en de VS), die als doel hebben geld in te zamelen, punt. Dat geld wordt vervolgens weer besteed door lokale organisaties, voor de ondersteuning van (rand-) jongeren, verslaafden, zieken en ouderen. Als aanvulling op de medische hulpverlening en de verzorging van zieken. Dit jaar wil men in Toronto 100 miljoen dollar ophalen. Wat me opvalt bij het doorlezen van de website is dat vrijwilligers niet alleen betrokken zijn bij het inzamelen van geld, of het uitvoeren van de activiteiten, ook binnen de organisatie spelen ze een zeer belangrijke rol. Daarbij wordt de top van het bedrijfsleven ingezet om haar erpertise te lenen. Advocaten, bankiers, telecom-, overheids- en utiliteits-managers dragen bij of lenen hun medewerkers uit, bijvoorbeeld middels een programma waarbij een medewerker 15 weken lang voor United Way werkt, maar gewoon doorbetaald wordt door zijn baas. Enige tientallen krachten worden op deze wijze ingehuurd. Het geeft, tesamen met het gesprek, een beeld van een daadkrachtige organisatie, met ambitie en een helder doel. Toch heel iets anders dan wat ik me daar in Nederland bij voorstel.

Dat afwijkende beeld van non-profits komt ook maandag weer naar voren als ik bij het Maquila Solidarity Network op bezoek ga. Via Joanne ben ik door Lynda gevraagd mijn visie te geven over hun IT activiteiten. Het is een kleine organisatie die zich inzet in vooral Midden en Zuid Amerkia (maar ook in Azië en Europa) om de omstandigheden van arbeiders te verbeteren, met name gericht op de omstandigheden waarin modebedrijven hun kleding laten maken. Vanaf de 1e verdieping van hun typisch Torontose huis wordt actie ondernomen in de vorm van research, ondersteuning van (illegale) vakbonden, kennis verspreiding en door bewustwoordings acties in Canada. Zonder enige omhaal van worden en met een onaantastbare vanzelfsprekendheid legt ze uit wat ze doen en hoe ze daarbij samenwerken met diverse organisaties en eigen mensen in de regio. De wijze waarop roept mijn instant bewondering op, en ik ga bij mezelf te rade hoe het komt dat ik in Nederland toch altijd met enige weerzin naar dit soort organisatie kijk (Natuurmonumenten en WNF uitgezonderd). Het doel is prima, maar de wijze waarop het wordt verkondigd en de houding van de betrokkenen brengt toch met zich mee dat ik me er niet door aangesproken voel.

Nou ja, ik heb er dus weer een leuke klus bij. Verder heb ik dinsdag een afspraak bij het bedrijf van Bob, die heeft me gevraagd advies te geven over het opzetten van een nieuwe verkoop-website. Daarna gaan we Sinterklaas vieren, waarover later meer!!