Meer herfstverhalen…

Waarom gaan we niet even een biertje drinken? We gaan naar de Elephant & Castle en nodigen Michael en Barry uit, want die wonen daar om de hoek, klinkt het resoluut. We bellen… De heren hebben weliswaar een bezoek aan de kerk gepland, maar de Anglicaanse kerk heeft geen probleem met café bezoek op zondag, dus komen ze graag ervoor een biertje drinken. We lopen met een zonnetje in de rug en een fris windje naar King Street. Als we de fraaie engelse pub binnen zijn gelopen lijkt het wel de Straatweg op zondagmiddag, meer precies, het ziet er uit als een volgelopen Van der Valk (en niet op een bruisende kroeg), waar net een bus bejaarden is losgelaten. Oeps, en we kunnen niet meer terug. Bij nadere aanschouwing zijn een groot aantal bezoekers ook nog eens gekleed in Schotse Kilt, en blijkt dat er in de tegenover de kroeg gelegen Thomson Hall een taptoe heeft plaatsgevonden. Het publiek, zonder uitzondering boven de 65, is daarna in deze pub gaan dineren.

We bestellen een biertje kijken een beetje rond en wachten vol verwachting op ons bezoek. Als die na een uurtje nog niet gearriveerd zijn concluderen we dat ook deze heren (weliswaar van Zuidafrikaanse oorsprong) een Canadees staatsburgerschap verdienen, ja zeggen en nee doen. Iemand afwijzen mag hier als onbeleefd worden gezien, als het uiteindelijke resultaat toch nee is, prefereren wij de Nederlandse duidelijkheid. Als we bijna besluiten dan maar op te stappen, komen de heren binnen en wordt het toch nog gezellig. We praten lang over Zuid Afrika, redenen om naar Canada te komen en de uitkomsten ervan. Het wordt een lang en interessant gesprek. Waarbij Michael uiteindelijk ons verkiest boven de dominee en wij ook een goed gevoel overhouden aan dit hangerige weekend.

Verder heb ik deze week dus een CD gekocht, of eigenlijk nog een keer gekocht. Het grappige is dat deze actie een uitvloeisel is van een bijzondere Canadese wet. Heb ik uw nieuwsgierigheid?

Volgens de wet moeten muziekstations in Canada minimaal 35% in Canada gemaakte, geschreven of geproduceerde muziek uitzenden (meer info). Op de een of andere wijze heeft dit niet geleid tot een enorme creatie van Canadees talent en dus worden de uren ook gevuld met muziek uit vroeger jaren. Dat heeft tot gevolg dat op de radio nog al eens muziek te horen is van een band die ik eind jaren zeventig, begin tachtig (ja, dat is lang geleden) op de middelbare school bijzonder waardeerde, en waarvan ik destijds alle LP’s had: Rush. Een symphonische rock band, die op hun eerste albums van ieder nummer een kunststukje maakten. Zo af en toe hoor ik ze nu weer voorbij komen, en weer geniet ik van de gitaarklanken van Alex Leifson, de hoge schrille stem van Geddy Lee en de drums van Neil Peart, en denk ik terug aan de concerten, die ik samen met m’n schoolmaat Frank bezocht. Toen al vroeg ik me af wat voor een land dat zou zijn, Canada. Nu ik er ben kon het dus niet anders dan dat ik deze week een CD kocht van deze virtuozen, ‘m op mijn MP3-spelertje knalde en met mijn koptelefoon weer heerlijk luister en (als Sas er niet is) zit mee te blèren, bijvoorbeeld met dat heerlijke nummer The Trees, over maples en eiken, waarbij de (amerikaanse) eik de (canadese) maple het licht ontneemt. Het past allemaal, nu de maples zo mooi rood verkleuren en we de Canadees – Amerikaanse relatie van dicht bij meemaken.

There is unrest in the forest,
There is trouble with the trees,
For the maples want more sunlight
And the oaks ignore their pleas.

The trouble with the maples,
(And they’re quite convinced they’re right)
They say the oaks are just too lofty
And they grab up all the light.
But the oaks can’t help their feelings
If they like the way they’re made.
And they wonder why the maples
Can’t be happy in their shade.

There is trouble in the forest,
And the creatures all have fled,
As the maples scream "Oppression!"
And the oaks just shake their heads

(Lees ook in het nieuws, man verbannen naar Canada!)